Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ «ΟΜΑΔΑ ΓΙΑΠΩΝΕΖΩΝ»

ΦΕΛΝΙΚΟΣ  στο matrix24.gr
Αυτό το Σαββατοκύριακο θα γιορτάσουμε, ως είθισται, την εθνική μας παλιγγενεσία με εθνικολαϊκούς λόγους για τον Νικηταρά και τον Καραϊσκάκη και τι θα έκαναν αυτοί στον Σόϊμπλε και τον Τόμσεν.
Σε αντιδιαστολή οι λεγόμενοι μεταρρυθμιστές, θα μιλούν για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν και την ανάγκη να διασφαλιστεί ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας. Για μια ακόμη χρονιά γιαλαντζί εθναμύντορες και γελοίοι κοσμοπολίτες θα παίξουν την ετήσια φαρσοκωμωδία τους.
Εγώ, αντί για την επέτειο της 25ης Μαρτίου και τον Γρηγόριο τον Ε', λέω να ασχοληθώ με την επομένη μέρα, την 26η Μαρτίου. Με την επόμενη μέρα της πατρίδας και όχι με τη χθεσινή. Λέω, αντί για τους καπεταναίους του ’21 να αναδείξω τους «γιαπωνέζους» του 1906. Τη σήμερον ημέρα η χώρα έχει περισσότερο ανάγκη αυτούς παρά τους κλέφτες και τους αρματωλούς. Αν πρέπει να παραδειγματιστούμε από κάποιους είναι από τον Δραγούμη και τον Ρέπουλη και όχι από τον Ανδρούτσο και τον Κολοκοτρώνη.
Οι «γιαπωνέζοι» ήταν ορισμένοι πολιτικοί από διαφορετικά κόμματα που ένωσαν τις δυνάμεις τους για να προωθήσουν τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας στο λυκαυγές του 20ου αιώνα. Εμφορούμενοι από ριζοσπαστικές ιδέες εμφανίστηκαν, στις 26 Μαρτίου 1906 στο Κοινοβούλιο ως πολιτική ομάδα, ασκώντας δριμύτατη κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Θεοτόκη. Αν και προέρχονταν, άλλος από το κόμμα του Δηλιγιάννη, άλλος από το κόμμα του Ζαΐμη και άλλος από το κόμμα του Θεοτόκη, εν τούτοις είχαν ένα στοιχείο που τους ενοποιούσε κι αυτό δεν ήταν άλλο από την ποιότητα και τη μαχητικότητα του χαρακτήρα τους.
Την κοινοβουλευτική ομάδα των «Ιαπώνων» αποτελούσαν ο Δημ. Γούναρης, ο Εμμ. Ρέπουλης, ο Στεφ. Δραγούμης, ο Πετρ. Πρωτοπαπαδάκης, ο Χαρ. Βοζίκης, ο Ανδρ. Παναγιωτόπουλος και ο Αποστ. Αλεξανδρής. Ο δημοσιογράφος και εκδότης της «Ακρόπολης» Βλάσης Γαβριηλίδης συνέκρινε τη μαχητικότητα που επιδείκνυαν οι «7» στη Βουλή με αυτή των γιαπωνέζων στρατιωτών στο ρωσοϊαπωνικό πόλεμο (1904-1905). Έγραφε συγκεκριμένα: «Tι θα πει κρυφός πόλεμος δεν γνωρίζουν. Την παρασκηνιακήν διπλωματίαν δεν την παραδέχονται. Αδιάλλακτοι κοινοβουλευτικοί, δεν αναγνωρίζουν άλλο πεδίο δράσεως έξω από την αίθουσα του κοινοβουλίου. Ωχυρωμένοι εις την άκραν αριστεράν κατοπτεύουν από εκεί τας κινήσεις του εχθρού, κάμνουν ξαφνικήν επίθεσιν, ορμητικήν, απότομον, απροκάλυπτον, κατά μέτωπον…».
Συγκρίνατε, αυτούς τους «επτά σαμουράι» του τότε με τους σημερινούς «300 του μαυσωλείου», και βγάλετε συμπεράσματα. Οι δικοί μας εκπρόσωποι περιδεείς και ολίγιστοι, ψελλίζουν μερικά λόγια και στόχο έχουν είτε να μην διαγραφούν από τα κόμματά τους είτε να επιστρέψουν σ’ αυτά και πάντως για να επανεκλεγούν.
Και ξέρετε πότε εμφανίζεται και δρα η «ομάδα των Ιαπώνων»; Το 1906 έως το 1908, σε μια περίοδο δηλαδή που η χώρα προσπαθεί να γιάνει τις πληγές της από την χρεοκοπία του 1893 που οδήγησε στην επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, τον «ατυχή πόλεμο» με τους Τούρκους το 1897, και το «μακεδονικό ζήτημα». Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, πολιτικής φαυλότητας και κοινωνικής παρακμής. Όπως δηλαδή η σημερινή.
Οι «γιαπωνέζοι», όπως αναφέρουν τα κείμενα συμμετείχαν σ’ όλες τις συνεδριάσεις της Βουλής και έπαιρναν τον λόγο σε όλα τα σημαντικά θέματα. Η επάρκεια του Πρωτοπαπαδάκη και του Γούναρη στα θέματα οικονομίας, του Ρέπουλη στις υποθέσεις του κράτους και της διοίκησης, και του Δραγούμη στις εκκρεμότητες του αλύτρωτου ελληνισμού τους καθιστούσε φόβητρο για την κυβέρνηση. Οι πύρινες αγορεύσεις τους κατά της διαφθοράς και του ελιτισμού, και οι ριζοσπαστικές τους ιδέες για την πρόοδο και τον πολιτισμό μέσω εκσυγχρονιστικών αλλαγών, μπορεί να μην είχαν άμεσο αποτέλεσμα, αφού το 1908 διαλύθηκαν, όμως ετοίμασαν το έδαφος για το εξυγιαντικό Κίνημα στο Γουδί που πραγματοποίησε ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» το 1909.
Σημασία δεν έχει πως επετεύχθη η διάλυσή τους (ο Γούναρης δέχτηκε να γίνει υπουργός Οικονομικών του παλαιοκομματικού Θεοτόκη) ούτε τι απέγιναν (ο Δραγούμης έγινε πρωθυπουργός το 1909 ως εκλεκτός του «Στρατιωτικού Συνδέσμου», ενώ Πρωτοπαπαδάκης και Γούναρης εκτελέστηκαν το 1922, ως υπεύθυνοι μαζί με άλλους τέσσερις πολιτικούς, για τη μικρασιατική καταστροφή), αλλά να καταδείξουμε το κενό που υπάρχει σήμερα.
Απουσιάζουν αποφασισμένοι μεταρρυθμιστές, λείπουν μαχητικοί εκσυγχρονιστές, δεν υπάρχουν ριζοσπάστες κοινοβουλευτικοί. Η χώρα έχει έλλειψη από πολιτικούς «σαμουράι». Το αίτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της πολιτικής αναγέννησης είναι μόνιμο τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια. Σήμερα όμως είναι περισσότερον επίκαιρο από ποτέ. Αν δεν βρεθεί, τηρουμένων των αναλογιών, μια νέα «ομάδα Ιαπώνων» ίσως οδηγηθούμε σε κρίση και στα λεγόμενα εθνικά θέματα.
Θα ήταν κρίμα να εμφανιστούν «γιαπωνέζοι» μετά είτε από κάποιο «ατυχή πόλεμο» είτε από εθνική χρεοκοπία. Το προλαμβάνειν έχει αξία και όχι το θεραπεύειν. Οι καιροί ου μενετοί. Στις επερχόμενες εκλογές πρέπει να βγουν «γιαπωνέζοι» και όχι κάποιοι τύποι ή κόμματα που κάνουν τους… Κινέζους. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται παρελάσεις, έχει ανάγκη από ένα ειρηνικό νέο «1909». Και βέβαια να αποφύγει μια νέου τύπου εθνική καταστροφή, όπως η μικρασιατική…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Το κείμενο αυτό γράφτηκε το 2012. Δύο μήνες πριν τις εκλογές του Μαΐου. "Γιαπωνέζους", δυστυχώς, δεν έχουμε δει. Βλέπουμε όμως πολλούς "Βιετναμέζους" και "Φιλιππινέζους". Η ανάγκη των "Γιαπωνέζων" όμως παραμένει. Όχι βεβαίως αυτή η καρικατούρα των περιφερόμενων δηθενιστών και μεταλλαγμένων πολιτευτών, οι οποίοι με τα λεγόμενα και τη συμπεριφορά τους το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να ακούει ο λαός μεταρρύθμιση και να φτύνει τον κόρφο του και στα μούτρα τους. Χρειαζόμαστε πραγματικούς "Γιαπωνέζους" και αληθινούς "σαμουράι". Επειγόντως. Το επόμενο διάστημα αυτό θα γίνει εναργέστερο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!