Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΘΛΙΨΗ...

ΦΕΛΝΙΚΟΣ  στο matrix24.gr
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Καραμανλής. Ο Κωνσταντίνος, όχι ο Κώστας. Πριν τέσσερα χρόνια, το 2013, στο Μέγαρο Μουσικής, έγινε πολιτική εκδήλωση σε μνήμη του. Αφορμή η συμπλήρωση 106 χρόνων από τη γέννηση του «Εθνάρχου» της συντηρητικής παράταξης.
Θυμάμαι πως, σε σχετικό με την εκδήλωση άρθρο μου, έλεγα ότι αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές της εκδήλωσης, που θυμούνται και τιμούν αυτόν τον σημαντικό, για τη Ν.Δ. και τη χώρα, πολιτικό.
Επίσης, στο άρθρο έγραφα ότι εκείνη την ημέρα είχαμε και μια άλλη επέτειο. Συμπληρώνονταν 19 χρόνια από το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη. Της «παγκόσμιας Ελληνίδας» της αντιδικτατορικής πάλης, της προοδευτικής παράταξης και του Πολιτισμού. Κανένας όμως, από αυτούς που έπρεπε να το θυμηθούν και ανάλογα να πράξουν, δηλαδή η πολιτική της οικογένεια, δεν το θυμήθηκε. Τόση αμνησία ή τόση γαϊδουριά; Κρίμα!
Πάντως, αντί να γράψω, εν είδει πολιτικού μνημοσύνου, για τη Μελίνα ή τον Καραμανλή, σκέφτηκα να μνημονεύσω, ποιητικώ τω τρόπω, τα πάθη των Ελλήνων. Νομίζω μεγαλύτερη και πιότερη αξία έχει από το να σχολιάσω, αναδρομικά, τις ανούσιες σκιαμαχίες που υπήρξαν και τις πολιτικές σαχλαμάρες που ακούστηκαν για το λόγο που είχε πάει και μιλήσει τότε ο Τσίπρας στην εκδήλωση για τον Καραμανλή.
Βεβαίως, με την απόσταση του χρόνου και όσα ακολούθησαν μάλλον εξηγείται γιατί τότε σε μια επέτειο για τον Καραμανλή διάλεξε η ηγεσία των καραμανλικών να μιλήσει ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλλον, από τότε οι Μολυβιάτης, Παυλόπουλος και Κώστας Καραμανλής έφτιαχναν τη γέφυρα με τον διάδοχο του Σαμαρά στην πρωθυπουργία. Και μάλλον γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είχε γίνει και η εκδήλωση. Για να μιλήσει ο Τσίπρας και να γίνει αποδεκτός από τον αστικό και συντηρητικό κόσμο.
Και λέω μάλλον, χωρίς να παίρνω και όρκο, επειδή είθισται τα μνημόσυνα να γίνονται στα 100 χρόνια ή τα 110, τα 120 από τη γέννηση κάποιου ή στον ένα χρόνο, στα 10, τα 20, τα 30 και ούτω καθ' εξής από το θάνατό του. Και όχι στα 106, όπως έγινε το 2013. Εκείνη η εκδήλωση, ως χρονοεπέτειος, δεν έβγαζε νόημα. Σήμερα, που έχουν συμπληρωθεί 110, βγάζει νόημα. Όπως βγάζει νόημα και του χρόνου που κλείνουν 20 χρόνια από το θάνατό του. Τέλος πάντων, των Καραμανλήδων είναι το μνημόσυνο όποτε θέλουν το κάνουν. Και σε κάθε περίπτωση, σήμερα, δεν είναι αυτό το θέμα μου. Είναι, όπως προείπα, να μνημονεύσω, ποιητικώ τω τρόπω, τα πάθη των Ελλήνων. Ξεκινάμε λοιπόν:

Έλληνα λαέ βασιλιά λαέ απελπισμένε
Να χάσεις άλλο πιά δεν έχεις πάρεξ τη λευτεριά Τον έρωτά σου για τη λευτεριά και για τη δικαιοσύνη Και τον άπειρο σεβασμό του ίδιου του εαυτού σου
Βασιλιά λαέ δε σ' απειλεί ο θάνατος
Στον έρωτά σου είσ' όμοιος είσαι αγαθός
Και το κορμί σου κι η καρδιά σου πεινούν για αιωνιότητα Βασιλιά λαέ που πίστεψες πως σου χρωστούσαν το ψωμί
Και που σου δίναν τίμια τ´ άρματα να σηκώσεις Τιμή δικιά σου σώζοντας βάζοντας το δικό σου νόμο Λαέ απελπισμένε στα δικά σου μόνο τ' άρματα εμπιστέψου Ελεημοσύνη σαν τα δώσανε κάνε τα εσύ ελπίδα

Και την ελπίδα τούτη όρθωσε στο μαύρο φως αντίκρυ Στον ανέλπιστο Χάροντα που δίπλα σου δεν βολεύεται Λαέ απελπισμένε ήρωα λαέ Λαέ πεινασμένων λαίμαργων της πατρίδας
Μικρέ και μεγάλε στα μέτρα του καιρού σου Έλληνα λαέ αφέντη παντοτινέ των πόθων σου Συνταιριασμένα το ιδανικό της σάρκας κι η σάρκα η ίδια Η φυσική λαχτάρα το ψωμί κι η λευτεριά
Η λευτεριά όμοια με τη λιόλουστη θάλασσα Το ψωμί όμοιο με τους θεούς το ψωμί που σμίγει τους ανθρώπους Το αληθινό ολόφωτο αγαθό πιό δυνατό απ´ όλα Πιό δυνατό απ´ τον πόνο και τους εχθρούς μας όλους
Τα λόγια δεν είναι δικά μου. Δεν γράφτηκαν, όπως ίσως νομίσατε, για να περιγράψουν την Ελλάδα του μνημονίου. Γράφτηκαν πριν 69 χρόνια. Το 1944. Αμέσως μετά την Κατοχή. Το ματωμένο Δεκέμβρη του εμφυλίου. Και δεν γράφτηκαν από Έλληνα. Αφιερώθηκε, το ποίημα, στους Έλληνες. Με τίτλο «Αθήνα». Το 'γράψε ο ποιητής της πρωτεύουσας της οδύνης. Ο Πωλ Ελυάρ.
Αυτός που είπε πως τη μνήμη και την ελπίδα δεν τις ορίζουν τα μυστήρια. Αυτός που κραύγαζε την οδύνη του για να ουρλιάζουν μαζί του κι οι κουφοί και οι φυλακωμένοι που τους βρίζει το φως. Αυτός που έβλεπε τους φτωχούς να μαζεύουν το ξεροκόμματο στο χαντάκι και τους άκουγε γλυκά να λένε για κάποια παλιά ελπίδα μεγάλη σαν χέρι.
Αυτός που μ' έκανε να πω, πως, για να βρω λόγους για να ζήσω, δοκίμασα να καταστρέψω τους λόγους να σ' αγαπώ. Για να βρω λόγους για να σ' αγαπώ, δεν έζησα σωστά.
Κάτι που, μεταφερόμενο στην πολιτική, θα μπορούσε να ειπωθεί και με τα λόγια του Καραμανλή: «Στέγνωσα την ψυχή μου για να κυβερνήσω» ή με τα λόγια της Μελίνας για τον έρωτα: «Από τη στιγμή που σταμάτησα να φλερτάρω δεν βγαίνω πια έξω».
Ο Πωλ Ελυάρ, που αν μπορούσε να ήταν προσκεκλημένος εχθές στο Μέγαρο Μουσικής, θα έλεγε σε όσους συναθροίστηκαν εκεί, με τα καρφιτσωμένα χαμόγελα της αστικής ευγένειας και τις συναρμολογημένες λέξεις της πολιτικής συναίνεσης:
Το παραλήρημα δεν διαθέτει πια φωτεινές διαφημίσεις. Η βλακεία δεν έχει πια γλώσσα για να εκφρασθεί. Δεν υπάρχουν πια εβραιόπουλα να κάψουμε στα κρεματόρια -έχουμε όμως τους μετανάστες. Ούτε πουτάνες που να μας προκαλούν θλίψη -πήραν τη θέση τους οι αδελφές μας και οι μανάδες μας. Ούτε στρατιώτες για να σκοτωθούν -τους αντικατέστησαν όμως, επάξια, οι άνεργοι. Ούτε παλιοτόμαρα να χοντραίνουν -τέτοιους, δυστυχώς, έχουμε ακόμη.
Κανείς δεν χρειάζεται να κρύβεται, κανείς δεν έχει ανάγκη να λέει ψέματα, δεν υπάρχει πια τίποτα να κλέψουμε, δεν υπάρχει πια τίποτα να απαρνηθούμε. Δεν υπάρχουν πια διανοούμενοι, ούτε εγχειρίδια για να αυτοεκτιμηθούμε ή να αυτοπεριφρονηθούμε ανάλογα αν οι τσέπες μας είναι τρύπιες ή γεμάτες μέχρι σκασμού. Το παρελθόν είναι ένα σπασμένο αυγό, το μέλλον ένα αυγό που επωάζεται. Το παρόν, είναι η καρδιά μου. Ο ρυθμός της καρδιάς μου, ολονών μας, είναι ένας ρυθμός αιώνιος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!