Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Στον ελάχιστο παρονομαστή...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ στο ΕΘΝΟΣ

Σήμερα καλώς εχόντων των πραγμάτων οι «27» στη Ρώμη θα πρέπει να υιοθετήσουν μία πανηγυρική διακήρυξη για την εξηκοστή επέτειο της υπογραφής της Συνθήκης που ίδρυσε την ΕΟΚ των Εξι το 1957 στην ιταλική πρωτεύουσα. Στη διακήρυξη, για να μη χαλάσει η φιέστα από το βέτο με το οποίο...
απείλησε η Βαρσοβία, θα πρέπει αφενός να γίνεται ξεκάθαρο ότι οι «27» βαδίζουν προς την ίδια κατεύθυνση και αφετέρου ότι κάποιοι από αυτούς δικαιούνται να κινηθούν με ταχύτερο ρυθμό. Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, δηλαδή, με κατάληξη τον ίδιο τερματικό σταθμό.

Την ίδια στιγμή η ιταλική προεδρία της ομάδας G-7 αναρωτιέται αν μπορεί στη Σύνοδο Κορυφής στην Ταορμίνα τον Μάιο να πετύχει κάτι παραπάνω από ό,τι πέτυχε η γερμανική προεδρία της ομάδας G-20 στην πρόσφατη Υπουργική Σύνοδο του Μπάντεν Μπάντεν, την αδυναμία δηλαδή κοινής τοποθέτησης των ΗΠΑ του Τραμπ και των υπολοίπων απέναντι στην απειλή που συνιστά για το παγκόσμιο εμπόριο οποιαδήπτε μορφή προστατευτισμού, ένα βραχυκύκλωμα που αν δεν αρθεί εγγυάται το φιάσκο της Συνόδου Κορυφής της ομάδας των G-20 τον Ιούλιο στο Αμβούργο.

Η δυναμική απονεύρωσης των Συνόδων Κορυφής θα συνεχισθεί, καθώς σήμερα σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο μοιάζει να μας χωρίζουν έτη φωτός από την εποχή που καθιερώθηκαν. Τόσο η Σύνοδος Κορυφής αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ όσο και η Σύνοδος Κορυφής των G-7 υπήρξαν πρωτοβουλίες του τότε Προέδρου της Γαλλίας Ζισκάρ Ντ' Εστέν που ήθελε Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο αλλά και ένα συντονιστικό όργανο της στρατηγικής της Δυτικής Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας. Ετσι η πρώτη Σύνοδος Κορυφής της ΕΟΚ των «9» της τότε ΕΟΚ έγινε στο τέλος της εξάμηνης γαλλικής προεδρίας τον Δεκέμβριο του 1974 στο Ανάκτορο του Φοντενεμπλό, ενώ τέσσερις μήνες μετά συνερχόταν στον πύργο του Ραμπουγιέ η πρώτη Σύνοδος Κορυφής των Επτά πιο Ανεπτυγμένων Χωρών.

Τα θεσμικά όργανα από μόνα τους δεν συμβάλλουν στην επιβράδυνση ή στην επιτάχυνση δυσμενών εξελίξεων, δεν μπορούν να επηρεάσουν την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για κάθε περιφερειακή και παγκόσμια συνεργασία, που δεν είναι άλλη από τη σύγκλιση ζωτικών συμφερόντων ανάμεσα σε κυρίαρχες κρατικές οντότητες. Τα παραδείγματα σταδιακής παρακμής και απονεύρωσης Οργανισμών και Συνόδων Κορυφής είναι αμέτρητα: Μπορούμε να ξεκινήσουμε από την Κοινωνία των Εθνών, η οποία όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε γίνει κέλυφος χωρίς περιεχόμενο, να σταθούμε στην Ομοσπονδιακή Προεδρία της Γιουγκοσλαβίας που επιβίωσε για μερικούς μήνες από την έκρηξης του πολέμου τον Ιούλιο του 1991, για να αυτοδιαλυθεί απαρατήρητα, και βέβαια να μην παραλείψουμε το παράδειγμα των παραδειγμάτων, τη Βρετανική Κοινοπολιτεία, για την οποία χρειάζεται σήμερα τολμηρή φαντασία γιά να θυμηθούμε ότι είναι η μετεξέλιξη της πάλαι ποτέ κραταιάς Βρετανικής Αυτοκρατορίας!
Οι απειλές της Πολωνίας για βέτο -το ίδιο έργο το πρωτοέπαιξε η Βαρσοβία με τη Συνθήκη της Λισαβόνας πριν από μία δεκαετία- στη σημερινή Σύνοδο υπήρξαν χρήσιμες, γιατί, αν η τι άλλο, καταρρίπτουν τον μύθο ότι το Βrexit και η εκλογή Τραμπ δίνουν στους «27» της ΕΕ την ενότητα και τη συνοχή που σταδιακά αποσαθρώθηκε από την έναρξη της κρίσης στην Ευρωζώνη την άνοιξη του 2010 μέχρι και σήμερα. Σε σημείο που να τίθεται το ερώτημα όχι τόσο για τη διαχείριση του Brexit από το Λονδίνο, αλλά για το αν οι «27» θα έχουν κοινή στάση απέναντι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τέλος, το παράδοξο των παράδοξων, η Βρετανία της Μέι να είναι εκ των πραγμάτων ο αναγκαίος μεσολαβητής ανάμεσα στον Τραμπ και τους υπόλοιπους τόσο στην ομάδα των G-7 όσο και σε αυτή των G-20...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!