Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Οι Τόμαχοκ που έπληξαν τη Συρία, είχαν ξεκάθαρο στόχο τη Μόσχα...

Οι Τόμαχοκ που έπληξαν τη Συρία, είχαν ξεκάθαρο στόχο τη Μόσχα... Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ  
Του Γιώργου Παυλόπουλου
Δυόμισι μήνες μετά την ορκωμοσία του, ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε ό,τι κάνει κάθε Αμερικανός πρόεδρος ο οποίος σέβεται τον εαυτό του και τους τίτλους που φέρει -του πλανητάρχη και του αρχιστράτηγου της πιο ισχυρής πολεμικής μηχανής του πλανήτη:

Έδωσε εντολή να εξαπολυθεί μια «ηχηρή» στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ενός «κακού», προβάλλοντας το κλασικό και πολλάκις δοκιμασμένο επιχείρημα ότι παραβιάζονται τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα, ενώ ταυτόχρονα απειλείται η εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους. Κι αυτοί, με τη σειρά τους, υποδέχθηκαν ως... μάννα εξ ουρανού και περίπου πανηγυρίζοντας τη δυναμική επανεμφάνιση του «μεγάλου προστάτη», με την πρώτη απευθείας επίθεση κατά των δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ από την έναρξη του εμφυλίου στη Συρία, πριν από έξι ολόκληρα χρόνια. Έχοντας κουραστεί και ανησυχήσει από τις «διπλωματικές μεθόδους» του Ομπάμα και παρατηρώντας τη «ρωσική αρκούδα» να μπαίνει ολοένα πιο επιθετικά στα χωράφια τους χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν αποτελεσματικά, οι σύμμαχοι άδραξαν την ευκαιρία για να δηλώσουν και πάλι παρόντες και ισχυροί, αλλά και να στείλουν μετά από πολύ καιρό ένα αγέρωχο και απειλητικό μήνυμα προς το Κρεμλίνο, κρυμμένοι πίσω από τους αμερικανικούς Τόμαχοκ.
Επίδειξη πυγμής

 Ηταν η πρώτη απευθείας στρατιωτική επίθεση των Αμερικανών κατά του συριακού καθεστώτος στα έξι χρόνια του εμφυλίου πολέμου, που άνοιξε ακόμη μια σελίδα στην τραγωδία

Ηταν η πρώτη απευθείας στρατιωτική επίθεση των Αμερικανών κατά του συριακού καθεστώτος στα έξι χρόνια του εμφυλίου πολέμου, που άνοιξε ακόμη μια σελίδα στην τραγωδία
Αλλά και ο ίδιος ο Τραμπ -αν δεχτούμε, βεβαίως, ότι ήταν αυτός που έλαβε την απόφαση για επίθεση και δεν του επιβλήθηκε ως τετελεσμένη από το «βαθύ κράτος» μυστικών υπηρεσιών και Πενταγώνου...- φαίνεται πως είχε απόλυτη ανάγκη από μια επίδειξη δύναμης και πυγμής. Καθώς έχει δεχθεί ασυνήθιστα πολλά «χαστούκια» στις λίγες εβδομάδες της παρουσίας του στον Λευκό Οίκο (από το φιάσκο με τον νόμο για τους μετανάστες και το Obama-care μέχρι το «ξήλωμα» κορυφαίων συνεργατών του), εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία για να δηλώσει παρών και να υπενθυμίσει σε όλους, εντός και εκτός συνόρων, ποιος κάνει κουμάντο και πόση ισχύ έχει στη διάθεσή του. Ακόμη περισσότερο, έδωσε μια έμπρακτη απάντηση σε όσους τον κατηγορούν για «στενές σχέσεις» με τη Ρωσία, κατηγορώντας τον ακόμη και ως μια «μαριονέτα» του Βλαντιμίρ Πούτιν. «Αποδεικνύεται ότι ο πρόεδρος Τραμπ είναι αποφασισμένος να δράσει όταν οι κυβερνήσεις ή διάφοροι άλλοι παράγοντες περάσουν την κόκκινη γραμμή. Είναι σαφές ότι ο πρόεδρος Τραμπ έστειλε αυτό το μήνυμα προς όλο τον κόσμο», δήλωσε χαρακτηριστικά ο υπουργός Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον. «Ένας πρόεδρος ο οποίος εκτοξεύει πυραύλους στη Συρία, είναι ένας πρόεδρος πίσω από τον οποίο μπορούν να στοιχηθούν οι σκεπτικιστές των Ρεπουμπλικάνων», διαπίστωσε από την πλευρά της η (ευρισκόμενη σε ανοιχτή κόντρα με τον Τραμπ...) εφημερίδα Washington Post, για να επιβεβαιωθεί από τις δηλώσεις επιδοκιμασίας της επίθεσης από τους πλέον φανατικούς επικριτές του Τραμπ -όπως ο αντίπαλός του στα προκριματικά Μάρκο Ρούμπιο και, κυρίως, ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν. Πώς φτάσαμε, όμως, σε αυτό το πλήγμα που εξαπολύθηκε χθες τα ξημερώματα κατά της βάσης του συριακού στρατού στην αλ-Σαϊράτ, η οποία ισοπεδώθηκε από 59 πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από δύο αμερικανικά καταδρομικά στην ανατολική Μεσόγειο;
Η τελική εντολή για τη χθεσινή επίθεση στη Συρία δόθηκε λίγα λεπτά πριν από την έναρξη του δείπνου που παρέθετε ο Αμερικανός πρόεδρος στον Κινέζο ομολόγό του στη Φλόριντα
Η τελική εντολή για τη χθεσινή επίθεση στη Συρία δόθηκε λίγα λεπτά πριν από την έναρξη του δείπνου που παρέθετε ο Αμερικανός πρόεδρος στον Κινέζο ομολόγό του στη Φλόριντα
Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή έγινε γνωστή η αποτρόπαια επίθεση με χημικά κοντά στη συριακή πόλη Ιντλίμπ, την περασμένη Τρίτη, τα γεγονότα διαδραματίστηκαν με ασυνήθιστα μεγάλη ταχύτητα. Σαν έτοιμοι από καιρό, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της -Γάλλοι, Γερμανοί, Βρετανοί και οι περισσότεροι λοιποί Ευρωπαίοι, Ισραηλινοί, Τούρκοι και Ιάπωνες και φυσικά το ΝΑΤΟ- επέρριψαν αμέσως και δημοσίως την ευθύνη στον Άσαντ και εκείνους που τον στηρίζουν, δηλαδή τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Μόλις δε απορρίφθηκε (όπως αναμενόταν) το σχέδιο απόφασης που κατέθεσαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας, εξαιτίας του ρωσικού βέτο, τέθηκε αμέσως σε εφαρμογή το σχέδιο.
Αρχικά, η πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλεϊ, δήλωσε πως «όταν τα Ηνωμένα Έθνη αποτυγχάνουν συστηματικά να εκπληρώσουν την υποχρέωσή τους για ανάληψη συλλογικής δράσης, υπάρχουν στιγμές που είμαστε υποχρεωμένοι να δράσουμε μόνοι μας». Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Τραμπ απαντούσε στις επίμονες ερωτήσεις δημοσιογράφων με το σιβυλλικό «θα δείτε», ενώ στα ΜΜΕ εμφανίζονταν η μία μετά την άλλη «διαρροές» περί αλλαγής στάσης της Ουάσιγκτον και του προέδρου στο θέμα της Συρίας, με επαναφορά στο τραπέζι των σεναρίων στρατιωτικής επέμβασης.
Οι Τόμαχοκ που έπληξαν τη Συρία, είχαν ξεκάθαρο στόχο τη Μόσχα...
Ενημερωμένοι
Έτσι, ήταν ουσιαστικά ελάχιστοι εκείνοι που έδειξαν να εκπλήσσονται μόλις έγινε γνωστό ότι οι αμερικανικοί πύραυλοι έπληξαν την αεροπορική βάση του συριακού κυβερνητικού στρατού. Άλλωστε, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, όλοι οι Δυτικοί (όπως και οι Ισραηλινοί) είχαν ενημερωθεί εγκαίρως για το επικείμενο χτύπημα, ενώ σύμφωνα με το Πεντάγωνο, είχε υπάρξει επικοινωνία και με τη Μόσχα, προκειμένου να αποτραπεί κάποιο ανεπιθύμητο «θερμό επεισόδιο». Εξάλλου, είναι προφανές ότι σε αυτή τη φάση, ο στόχος των πυραύλων του Τραμπ δεν ήταν πρωτίστως στρατιωτικός, αλλά πολιτικός-διπλωματικός: Να σβήσει την εικόνα μιας Ρωσίας που κάνει ό,τι θέλει στη Συρία (και όχι μόνο) επειδή οι Αμερικανοί φοβούνται την αντιπαράθεση μαζί της, να συσπειρώσει και πάλι το «στρατόπεδο των προθύμων» γύρω από τον φυσικό του ηγέτη και, τέλος, να ξαναμοιράσει την τράπουλα των συσχετισμών και εξελίξεων τόσο στη συγκεκριμένη χώρα όσο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Οι Τόμαχοκ που έπληξαν τη Συρία, είχαν ξεκάθαρο στόχο τη Μόσχα...
Πλέον, είναι σαφές ότι το «μπαλάκι» της πίεσης έχει περάσει και πάλι στην πλευρά της Μόσχας και των δικών της συμμάχων -αντιστρέφοντας πλήρως την εικόνα που είχε δημιουργηθεί με τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, τον Σεπτέμβριο του 2015. Πώς θα αντιδράσει τώρα, λοιπόν, ο Πούτιν; Θα προχωρήσει σε αντίποινα, κλιμακώνοντας τον πόλεμο και ρίχνοντας στον Τραμπ το γάντι της κατά μέτωπο αντιπαράθεσης; Ή θα παραμείνει προσηλωμένος στον πολιτικό ρεαλισμό, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για τη ρελάνς, όπως έκανε με τον Ταγίπ Ερντογάν μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από τους Τούρκους;
Για την ώρα, η Μόσχα περιορίστηκε στην επείγουσα σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας (που προφανώς δεν θα έχει αποτέλεσμα) και στην εκτίμηση πως «η κίνηση της Ουάσιγκτον θα πλήξει σοβαρά τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις», χωρίς να ακυρώσει την επικείμενη επίσκεψη του Τίλερσον. Προχώρησε, όμως, και σε μια κίνηση η οποία μπορεί στην πορεία να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη: Την αναστολή της συμφωνίας με τις ΗΠΑ που προέβλεπε αμοιβαία ενημέρωση και συνεννόηση «για την αποτροπή επεισοδίων και την εγγύηση της ασφάλειας» στις πτήσεις αμερικανικών και ρωσικών μαχητικών πάνω από τη Συρία. Το τι θα γίνει παραμένει άδηλο. Οι Αμερικανοί, μαζί και οι Ευρωπαίοι, διαβεβαιώνουν ότι τα πλήγματα είχαν συγκεκριμένο στόχο και δεν σηματοδοτούν μια νέα φάση του πολέμου, πολύ δε περισσότερο την πρόθεση σύγκρουσης με τη Ρωσία. Όλα αυτά, όμως, ισχύουν μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου...
Ο Ασαντ στο «απόσπασμα»
Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, ο Άσαντ μπορούσε να ήλπιζε ότι ο ρόλος του στη Συρία δεν θα τελειώσει σύντομα. Άλλωστε, ο ίδιος ο Τίλερσον δήλωνε ότι είναι οι ίδιοι οι πολίτες της Συρίας που θα αποφασίσουν την τύχη του, η Άγκυρα έμοιαζε να αποδέχεται τη -μεταβατική, έστω- παραμονή του στην εξουσία, ενώ με αυτή την ιδέα είχαν συμβιβαστεί και οι περισσότεροι Ευρωπαίοι (πλην Γάλλων).
Τώρα, όμως, όλα δείχνουν να αλλάζουν, καθώς το ελάχιστο που φαίνεται να απαιτούν πλέον από τη Μόσχα οι Δυτικοί είναι να σταματήσει να προστατεύει τον Σύρο μονάρχη και το καταπιεστικό του καθεστώς -αυτός, όμως, θα μπορεί να τα διασφαλίσει χωρίς ένα δικό του άνθρωπο στο τιμόνι, με τους (έστω και αποδυναμωμένους) μηχανισμούς που διαθέτει στη Συρία;
Ρεξ Τίλερσον
Εξαιρετικά βαρύ θα είναι το κλίμα για τον Ρεξ Τίλερσον στη Μόσχα, όπου αναμένεται να φτάσει την ερχόμενη Τετάρτη για επαφές με τη ρωσική ηγεσία. Αιτία δεν θα είναι μόνο η ραγδαία επιδείνωση των διμερών σχέσεων, αλλά και οι επιθετικές δηλώσεις που έκανε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, χαρακτηρίζοντας «συνυπεύθυνη» τη Ρωσία για την κατάσταση στη Συρία και ξεκαθαρίζοντας ότι «ασφαλώς και δεν ζητήθηκε η άδειά της για την επίθεση».
Σεργκέι Λαβρόφ
Το «γεράκι» της ρωσικής διπλωματίας καλείται να διαχειριστεί μια εξαιρετικά δύσκολη και περίπλοκη κατάσταση, όπως έχει κάνει και άλλες φορές στο παρελθόν, με εταίρους τους προκατόχους του Τίλερσον. Ο έμπειρος Σεργκέι Λαβρόφ, αν και καταδίκασε ρητά την αμερικανική επίθεση, φρόντισε να αφήσει ένα «παράθυρο» ανοιχτό, μην ακυρώνοντας την πρόσκληση, αλλά και εκφράζοντας την ελπίδα ότι το πλήγμα στις διμερείς σχέσεις δεν θα είναι ανεπανόρθωτο.
Το άλλο μέτωπο...
Ο Τραμπ θα στείλει και στην Κίνα ανάλογο μήνυμα;
«Έχουμε χίλιους λόγους για να θέλουμε να πηγαίνουν καλά οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Κίνα και κανέναν για να τις χαλάσουμε». Αυτή η φράση ήταν από τις πρώτες του Σι Τζινπίνγκ προς στον Ντόναλντ Τραμπ, κατά την έναρξη της παρθενικής και διήμερης συνάντησής τους στη Φλόριντα. Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι αυτά τα είπε ο Σι προτού γίνει γνωστή η πυραυλική επίθεση στη Συρία, που είχε στόχο τον Άσαντ και, κυρίως, τη Ρωσία -δεν γνωρίζουμε, λοιπόν, εάν υπήρξε αντίδραση από την πλευρά του και ποια ήταν στο πλήγμα που κατάφεραν οι Αμερικανοί στον Βλαντιμίρ Πούτιν, με τον οποίο οι Κινέζοι έχουν αναπτύξει στενούς δεσμούς και τηρούν συνήθως κοινή στάση, τόσο στο Συμβούλιο Ασφαλείας όσο και σε άλλα επίπεδα, σε όλα σχεδόν τα μείζονα γεωπολιτικά μέτωπα.
Απαξίωση
Σε κάθε περίπτωση, έχουμε κάθε λόγο να ισχυριζόμαστε ότι η υποδοχή που επιφύλαξε στον Κινέζο ομόλογό του ο Τραμπ ήταν απολύτως απαξιωτική -αν όχι προσβλητική. Κι αυτό διότι λίγο πριν φορέσει το καλό του κοστούμι και καθίσει χαμογελαστός και δήθεν ανέμελος στο ίδιο τραπέζι με τον Σι για το δείπνο, είχε δώσει το πράσινο φως στους επιτελείς του για να εξαπολύσουν τη «βροχή» των Τόμαχοκ στη Συρία. Κάτι για το οποίο όχι απλώς δεν τον ρώτησε, αλλά (σύμφωνα με τα όσα είναι γνωστά) ούτε καν τον ενημέρωσε, δείχνοντας εμπράκτως ότι υπολογίζει ελάχιστα το Πεκίνο σε τέτοιου είδους θέματα.
Αργά ή γρήγορα, βεβαίως, θα φτάσει η στιγμή του... ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών και ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, καθώς οι διαφορές τους δεν εξαντλούνται στο εμπόριο, τους δασμούς και τα ομόλογα -και τότε, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι τόσο ο ίδιος ο Τραμπ όσο και αρκετοί επιτελείς του έχουν αφήσει σαφώς να εννοηθεί ότι διατηρούν το «δικαίωμα» της μονομερούς επέμβασης και στην περίπτωση της Βορείου Κορέας -η οποία, αντικειμενικά, θα είναι πολύ πιο ισχυρή και ευρεία σε σύγκριση με την επίθεση στη Συρία. Για του λόγου το αληθές, μόλις πριν από μερικές ημέρες και στο πλαίσιο συνέντευξής του στην εφημερίδα Financial Times, ο Τραμπ είχε προειδοποιήσει τους Κινέζους πως εάν δεν είναι σε θέση να λύσουν το πρόβλημα (με τα πυρηνικά της Πιονγιάνγκ), τότε «θα το κάνουμε μόνοι μας».
Προφανώς, το μεγάλο πρόβλημα των Αμερικανών δεν είναι ο δικτάτορας Κιμ Γιονγκ-ουν και τα πυρηνικά του (όσο κι αν είναι σοβαρότερο θέμα από τα χημικά που φέρεται να κατέχει ο Άσαντ), αλλά το Πεκίνο και οι φιλοδοξίες του. Είναι γεγονός, μάλιστα, ότι αρκετοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή του Ειρηνικού, με πρώτη και καλύτερη την Ιαπωνία, πιέζουν τη νέα αμερικανική «διοίκηση» να κόψει δυναμικά και αποφασιστικά τον τσαμπουκά της ανερχόμενης υπερδύναμης, προτού να είναι πολύ αργά για κάτι τέτοιο.
Εάν γίνει, όμως, κάτι τέτοιο, θα έχει ανοίξει για τα καλά το Κουτί της Πανδώρας.
Πηγή:imerisia.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!