Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Η δεύτερη ταφή του Νίκου Μπελογιάννη

ΒΑΣΙΛΗΣ  ΠΗΛΟΣ
Η ετοιμόρροπη Ελλάδα δεν βυθίζεται μόνο οικονομικά, επιστρέφει διανοητικά με γοργά βήματα σε ένα μίζερο και διχαστικό παρελθόν. Με αποτέλεσμα  μεταφυσικές ωραιοποιήσεις και άγονοι δογματισμοί, από μαραμένα φαντάσματα του χθες να παίρνουν σάρκα και οστά στο σήμερα.

Το χειρότερο, επανεμφανίζονται διάφορα απομεινάρια των Κατοχικών δοσίλογων, κάποια υπολείμματα του κατασταλτικού μηχανισμού και των στρατοδικείων της μετεμφυλιακής Δεξιάς μαζί με τα λείψανα του παρακράτους της ανακτορικής καμαρίλας, καθώς και υπολείμματα της Αμερικανόδουλης ψυχροπολεμικής σαβούρας.
Σκιές ενός σκοτεινού παρελθόντος που ξαναυποδαυλίζουν, στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, τον "κουμμουνιστικοσυμμοριτικό" κίνδυνο! Δεν μιλάμε πλέον για παρακμή, αλλά για κατεδάφιση της οποίας συμβατικά συνεκτικής ιστορικής αφήγησης της ελληνικής δημοκρατίας.
Από την άλλη, την ίδια χρονική στιγμή, κάποιοι κατ' ιδίαν υπεραμύντορες της ταξικής υπεροχής και πούροι, δήθεν, ιδεολογικοί πρόμαχοι της ηθικής της Αριστεράς, που φαντασιώνονται ότι είναι αποκλειστικοί πολιτικοί απόγονοι μιας ηρωικής κληρονομιάς, αλληλοκατηγορούνται έμμεσα ή αλληλοκαταγγέλλονται άμεσα για προδοσία, υποκρισία, φυγομαχία, εκφυλισμό, λιποταξία και ξεπεσμό.
Όλα αυτά με αφορμή τα εγκαίνια μια μόνιμης έκθεσης σε μια ανεκτική, ευρωπαϊκή και δημοκρατική χώρα  που πρέπει να ενθαρρύνει την βαθύτερη κατανόηση της ιστορικής  και κοινωνικής μνήμης. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Η έκθεση για τον Νίκο Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα ανήκει στα λεγόμενα μουσεία «δύσκολης κληρονομιάς» στα οποία η τρέχουσα διαχείρισή του κρύβει τόσο  την ανάγκη εξιλέωσης για ένα ταραγμένο, τραυματικό  ή τραγικό παρελθόν, όσο και την συλλογική απαίτηση για συμφιλίωση στο παρόν.
Για την δημιουργία του συνέδραμε η Βουλή, ο τοπικός δήμος Ήλιδας και το  Υπουργείο Πολιτισμού. Συνέτρεξαν ακόμη πολλοί φορείς, όπως τα γενικά αρχεία του κράτους,  της ΕΡΤ, των υπουργείων Δημόσιας Τάξης και Εξωτερικών, τα αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας τα αρχεία του ΚΚΕ,τα επιμέρους αρχεία Αχαΐας και Ηλείας, αλλά και μικρότερα, όπως του τοπικού γυμνασίου, του υποθηκοφυλακείου, ιδιωτών, βιβλιοθηκών και συλλογών.
Από την άποψη της συμμετοχής στην υλοποίηση του σε επίπεδο ατομικό, κοινοτικό, κρατικό και εθνικό, το μουσείο όφειλε να προβάλει μια καθησυχαστική, ενιαία και ενοποιητική εκδοχή της συλλογικής αφήγησης και να λάβει θεσμικό χαρακτήρα. Αντίθετα έγινε αντικείμενο επικοινωνιακής μεταχείρισης, μικροκομματικής εκμετάλλευσης, ιδιοποίησης συναισθηματικών εμπλοκών και εξαγωγής πολιτικής υπεραξίας.
Άφαντοι στα εγκαίνια οι εκπρόσωποι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της λοιπής Δημοκρατικής Συμπαράταξης, του Ποταμιού και των ΑΝΕΛ δεν έχασαν μόνο το παρών στο επτάωρο λιβανιστήρι της ζωντανής μετάδοσης του γεγονότος από την ΕΡΤ, αλλά έδωσαν την εντύπωση μιας συμπλεγματικής αστικής περιχαράκωσης. Κυρίως, όμως, με την απουσία τους μετέδωσαν την αίσθηση του διαχωρισμού τους από την έννοια του συνανήκειν στη εθνική συμφιλίωση.
Θα μπορούσαν απλώς να παραβρεθούν για να τιμήσουν τη μνήμη κάποιου που εκτελέσθηκε παράνομα για τις ιδέες του, χωρίς απαραιτήτως να ασπάζονται αυτές τις ιδέες του. Και, όμως, κρύφτηκαν ή το 'έπαιξαν αμέτοχοι προτιμώντας  την επιλογή της οργανωμένης λήθης παρά την δυναμική ανανοηματοδότηση μιας ζοφερής για τη χώρα ιστορικής περιόδου.
Απέμειναν έτσι να χορογραφήσουν μια κλειστή φιέστα μόνον όσοι θεωρούν ότι κατέχουν πνευματικά δικαιώματα χρήσης του ονόματος του Νίκου Μπελογιάννη. Με την εμβόλιμη, μάλλον συναισθηματική, παρουσία της Ένωσης Κεντρώων, αλλά και την απουσία μελών της οικογένειας του, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ επέμειναν στη μυωπική ανάγνωση της ιστορίας και στην στρεβλή εργαλειακή προσαρμογή της στις σημερινές πολιτικές και προπαγανδιστικές ανάγκες τους.
Αντί να επιχειρήσουν να διαμορφώσουν μια κοινή, δημόσια μνήμη, ικανή να αναπληρώσει μια  συλλογική ταυτότητα που διαβρώθηκε στο παρελθόν από τις εκατέρωθεν ηγεμονεύουσες ιδεολογίες, προτίμησαν συμφεροντολογικά, μέσω της προσχηματικής λατρείας, την υπολογιστική ιδιοποίηση μιας στέρεας  ιστορικά φιγούρας, γέννημα των καιρών της. Άπλωσαν, έτσι, μια διαχωριστική κορδέλα απέναντι σε όλους τους άλλους καθώς και μεταξύ τους.
Δεν συμφώνησαν καν για το χαρακτήρα του μουσείου. "Τόπος αποκατάστασης και την ανασύσταση της ιστορικής μνήμης", για το πρόεδρο της Βουλής , "τόπος προσκυνήματος, ζωντανής και δημιουργικής μνήμης" για το γραμματέα του ΚΚΕ.  "Σύμβολο του αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία" για το πρωθυπουργό , "μνημείο της πάλης ενάντια στον φασισμό και σύμβολο αντίστασης σε κάθε κατακτητή" για το τοπικό δήμαρχο.
Αναπόφευκτα, παρόντες και απόντες, δεν συνέβαλλαν στην ιστορική γνώση και την ανάπτυξη μιας βιωματικής σχέσης με το τιμώμενο πρόσωπο που ενδεχομένως θα αρκούσε για να αποτραπούν παρόμοια τραυματικά γεγονότα του χθες στο μέλλον.
Δυστυχώς, με το δικό τους ιδιότυπο τρόπο, φίλοι, εχθροί και ουδέτεροι, από κοντά ή μακριά, συνειδητά ή ασυνείδητα, καπηλεύτηκαν τα ιδανικά και τη θυσία του Μπελογιάννη. Δημιουργώντας  μια ανεύθυνη προσομοίωση του αποτρόπαιου σκηνικού της εκτέλεσης του που στήθηκε 65 χρόνια πριν, στις 30 Μαρτίου 1952 Κυριακή αξημέρωτα, στο πάρκο της σχολής της Χωροφυλακής στο Γουδί.

Πηγή:matrix24.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!