Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Στρίβοντας αλά Γαλλικά

ΒΑΣΙΛΗΣ  ΠΗΛΟΣ
“Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων/ είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου/ είναι το χαμόγελο της μάνας./ Μονάχα αυτό.”
Απαγγέλλοντας αυτούς τους στίχους από το ποίημα "Ειρήνη” του Γιάννη Ρίτσου ολοκλήρωσε, πριν λίγες ημέρες, την προεκλογική ομιλία του Μασσαλία ο Ζαν Λικ Μελανσόν.
Ο 65χρονος Μαρξιστής και βετεράνος του Γαλλικού Μάη συνεχίζει να αντλεί φλογερά τσιτάτα και να προσπορίζεται νοσταλγικά κλισέ από ηρωικές και συγκρουσιακές παρακαταθήκες. Δεν ταυτοποιείται με τις εξυπναδίστικές δεξαμενές του συρμού Επιμένει, ακόμη, να εμπνέεται ρητορικά από τα δικά του ανεξίθρησκα συμβολικά τοτέμ.
Ωστόσο, στο μονοπάτι για το προεδρικό θώκο αντικατέστησε ακομπλεξάριστα τις κόκκινες σημαίες με τη τρικολόρ και τον ύμνο της Διεθνούς με το εμβατήριο της Μασσαλιώτιδας. Οι εποχές αλλάζουν. Αναγκαστικά, ο επικεφαλής της «Ανυπότακτης Γαλλίας» εκμοντερνίζεται.
Χρησιμοποιεί τεχνολογία αιχμής με ολογράμματα στις συγκεντρώσεις του, επικοινωνεί με τους ψηφοφόρους του ηλεκτρονικά μέσω των κοινωνικών δικτύων ενημέρωσης, επιστρατεύει video game για να τους μεταφέρει παραστατικά το πρόγραμμά του.
Παράλληλα, ως πρώην στέλεχος επί ολόκληρα 30 χρόνια της αριστερής πτέρυγας του Σοσοαλιστικού κόμματος, παίρνει και τις αποστάσεις του. Ξορκίζει τις συγκρίσεις, αρνείται τις συσχετίσεις, αποκλίνει από τις κατά συνθήκη συνδέσεις. Κυρίως, διαφοροποιείται από τις άστοχες μιμήσεις με ομοϊδεάτες, αιρετικούς ή ετερόδοξους.
Αν ήθελε πχ να μοιάζει αμυδρά με το Φιντέλ Κάστρο και τον Ούγκο Τσάβες, τους οποίους θαυμάζει, θα άφηνε γενειάδα, θα φορούσε χακί στολή και κόκκινο μπερέ .Αν πάλι προτιμούσε να δείχνει σαν το Αλέξη Τσίπρα θα πέταγε παραδοσιακά κανάτια από βεράντες, θα άναβε λαμπάδες με το άγιο φως και θα τσούγκριζε αυγά σε στρατώνες.
Όμως, ο για δεύτερη φορά υποψήφιος της Γαλλικής Αριστεράς για είσοδο στο Ελιζέ φρόντισε να αφοπλίσει κάθε υποψία πιθανής συγγένειας του με το ριζοσπαστικά ξεθυμασμένο σημερινό ένοικο του Μαξίμου. Χωρίς να μασάει τα λόγια του, δήλωσε ότι αυτός δεν είναι Τσίπρας. Λογικό. Ως πολιτικός ψάχνει ερείσματα, όχι ενοχές.
Πόσο μάλλον ως μαχητικά αλληλέγυος στην Ελλάδα των μνημονίων συμμερίζεται εκείνες τις αυταπάτες που πάνε αγκαζέ με ρεβεράντζες στον περιστασιακό σύμμαχο “Ολαντρέου” και τεμενάδες στη αμείλικτη “μαντάμ” Μέρκελ;
Εξάλλου η καθολικότητα των απόψεων αυτού του παλιού διεθνιστή δεν είναι οχυρωμένη εντός των συνόρων της Γαλλίας. Ούτε, φυσικά, παρασύρεται από τον ενίοτε ακμαίο γαλατικό σνομπισμό για να υπογραμμίσει δήθεν ότι “αυτός είναι Γάλλος, τρανός και μεγάλος” , όπως ανακάλυψαν τα ντόπια φιλοκυβερνητικά τρολ,
Τα κατά τα άλλα φλύαρα παπαγαλάκια της Κουμουνδούρου, μάλλον όφειλαν να γνωρίζουν ότι κατά τη διάρκεια της καμπάνιας του επαναλάμβανε κάθε τόσο ότι θα πρέπει να έρθει η Αριστερά στην εξουσία της ΄χώρας του για να έρθει και η διάσωση στην Ελλάδας από τα νύχια των δανειστών.
Ποτέ, ούτε τώρα ούτε πριν, δεν διαχώρισε την ισχυρή Γαλλία, δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην ευρωζώνη, από την αδύναμη και χρεοκοπημένη Ελλάδα, στα πλαίσια πάντα της επιθυμίας του για προοδευτικό μετασχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη κατεύθυνση της αλληλεγγύης μεταξύ των ισότιμων λαών της.
Αντίθετα, αντιδιέστειλε μόνο τον εαυτό του, όχι το διεθνές εκτόπισμα της χώρας του, απέναντι στον Έλληνα πρωθυπουργό. Υπερασπιζόμενος προσωπικά το κύρος, την αξιοπρέπεια, το υπερήφανο πολιτικό ανάστημα της ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Μιας αγωνιστικής, ανυπάκουης στις ελίτ, πολιτικής δύναμης που δεν χρειάζεται υπονοούμενα για να περιγράψει την ενδοτικότητα του Αλέξη Τσίπρα στην προσβλητική, και για τον ίδιο, ευρωορθοδοξία του αυτοματισμού της λιτότητας και της απορρύθμισης του κράτους πρόνοιας.
Με αυτή την αφορμή ο Μελανσόν διαμήνυσε ορθά κοφτά στο δικό του ακροατήριο τη συνεπή τήρηση λόγων και έργων. Και ταυτόχρονα πρόσφερε στο κοινό του μια δέσμευση απόκρουσης κάθε καρεκλοθηρικού οπορτουνισμού - αν φυσικά κάνει τη τρανταχτή έκπληξη και γίνει πρόεδρος της Γαλλίας
Από την άλλη, ο εγχώριος νεομνημονιακός πρωθυπουργός, πρώην υποψήφιος πρόεδρος της Αριστεράς για τη Κομισιόν, δεν τόλμησε καν να σηκώσει το γάντι που άφησε να πέσει ο Γάλλος σύντροφος. Αντί να εξηγήσει, τουλάχιστον, στο κομματικό του ακροατήριο αν θίχθηκε ή όχι από τις δηλώσεις του τελευταίου, έστριψε αλά Γαλλικά.
Στάλθηκε μόνο, την τελευταία ώρα πριν τις κρίσιμες κάλπες του Α’ γύρου, μια επιστολή εκ μέρους της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, όχι στον ίδιο τον προεδρικό υποψήφιο, αλλά ακατάληπτα στο ΚΚ Γαλλίας, στην οποία ο Μελανσόν χαρακτηρίζεται ως ελπίδα αλλαγής στη Γαλλία και την Ευρώπη. Για τη ταμπακιέρα, όμως “ποιος είμαι εγώ, ποιος είσαι εσύ”, έπεσε βαθιά σιωπή.
Ενδεχομένως ο Αλέξης Τσίπρας να μη θέλει να αναζωπυρώσει ευρωπαϊκές ενδοαριστερές κόντρες σε καθοριστικές στιγμές για τη πατρίδα του Αστερίξ. Πιθανόν να μη βρήκε χρόνο καθώς ήταν απασχολημένος με το να κόβει κορδέλες σε αυτοκινητοδρόμους, να εγκαινιάζει μουσεία και να εξαγγέλλει γήπεδα.
Ίσως πάλι να ξεχάστηκε πανηγυρίζοντας γιατί, ξεζουμίζοντας τον ελληνικό λαό, έβγαλε μεγαλύτερα πλεονάσματα από αυτά που του ζήτησαν οι Τόμσεν και Σόιμπλε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι καθένας, έστω και λιγότερο από 17 ώρες, γλεντάει με τις παρέες που κάνει Πολύ απλά γιατί ότι δεν μοιάζει, μήτε γειτνιάζει.
Πηγή:matrix24.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!