Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ταορμίνα και Αμβούργο

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ στο ΕΘΝΟΣ

Η σύνοδος της ομάδας των επτά ισχυρών, G7, στην Ταορμίνα της Σικελίας δεν επιφύλαξε εκπλήξεις, καθώς τον επιθετικό τόνο τον είχε δώσει ο Τραμπ από τις Βρυξέλλες, στις συναντήσεις του με τους ηγέτες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, όπου κατέστησε σαφές ότι οι ΗΠΑ επιφυλάσσονται,
αν αυτό είναι αναγκαίο, να πάρουν μέτρα προστατευτισμού κατά χωρών που ασκούν επιθετική εμπορική πολιτική με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γερμανία.
Τίποτε δεν προμηνύει ότι μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής της ομάδας G20 στο Αμβούργο στις αρχές Ιουλίου θα έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα σύνθεσης, ώστε τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις ότι όχι μόνον εφέτος, αλλά από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 μέχρι σήμερα οι Σύνοδοι Κορυφής των οκτώ και μετά την αποπομπή της Ρωσίας των επτά και των είκοσι δεν είναι τίποτε άλλο παρά φόρουμ καταγραφής διαφωνιών.
Το νέο στοιχείο των συνόδων αυτών είναι ότι δίπλα στη Γερμανία, που απέκλινε μονίμως από τον κοινό παρονομαστή αναθέρμανσης της παγκόσμιας οικονομίας με την εμμονή της σε άκαμπτη δημοσιονομική ισορροπία, τώρα με τον Τραμπ προστέθηκε και δεύτερος παράγοντας αβεβαιότητας, το πού και σε ποια ένταση θα καταγραφεί η παλινδρόμηση των ΗΠΑ σε έναν επιλεκτικό προστατευτισμό.
Αν δεν ανακοπεί η υποβάθμιση των ετήσιων Συνόδων Κορυφής των G7 και G20 σε φόρουμ καταγραφής διαφωνιών, τότε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αυτές οι συναντήσεις να μην μπορούν ποτέ να επανέλθουν στον αρχικό τους προορισμό, που ήταν η αναζήτηση συγκλίσεων, συναίνεσης και κοινού παρονομαστή. Ο πατέρας της Συνόδου Κορυφής των επτά πιο ανεπτυγμένων χωρών (ΗΠΑ, Γερμανία, Ιταλία, Καναδάς, Ιαπωνία, Γαλλία και Βρετανία) καθώς και των ανά εξάμηνο Συνόδων Κορυφής των χωρών-μελών της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας των εννέα δεν ήταν άλλος από τον τότε πρόεδρο της Γαλλίας Ζισκάρ Ντ'Εστέν το 1974. Η πρώτη Σύνοδος Κορυφής των εννέα έγινε τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς στο Φοντενεμπλό και η πρώτη σύνοδος της ομάδας των επτά στο Ραμπουγιέ τον Απρίλιο του 1975.
Στην πορεία και για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Σύνοδος Κορυφής του G7 έγινε συνολικό φόρουμ στρατηγικού συντονισμού της Δύσης, καθώς έφερνε στο ίδιο τραπέζι Βόρεια Αμερική, Δυτική Ευρώπη και Ιαπωνία, ενώ μετά το 1990, με την προσχώρηση της Ρωσίας, η ομάδα G8 πλέον προσπάθησε χωρίς επιτυχία τελικά να λειτουργήσει ως άτυπο διευρυμένο Συμβούλιο Ασφαλείας, καθώς πολύ γρήγορα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου κατέστη σαφές ότι τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Διεθνούς Οργανισμού (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία και Κίνα) δεν μπορούσαν να βρουν κοινά αποδεκτή φόρμουλα μεταρρύθμισης και διεύρυνσης της κλειστής λέσχης των Μεγάλων που αποτύπωνε τους παγκόσμιους συσχετισμούς του 1945, μετά δηλαδή τον τερματισμό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η προοπτική εκφυλισμού και σταδιακής απονεύρωσης των Συνόδων Κορυφής του G7 και του G20 έχει προαναγγελθεί ήδη από την ουσιαστική υποβάθμιση των Συνόδων Κορυφής της ΕΕ των 27, που στο όνομα της ενότητας έστω και στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή καταλήγουν σε γενικόλογα και επιδεχόμενα πολλαπλές ερμηνείες και παρερμηνείες συμπεράσματα που ενισχύουν επί της ουσίας την ακινησία. Αλλωστε ήδη η Σύνοδος του G20 στο Αμβούργο στις αρχές Ιουλίου δεν συνδέεται με υψηλές προσδοκίες, με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στην πρώτη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο περιθώριο των εργασιών της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!