Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Τρυφερές, αγνώστων, ενστάσεις...


Γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

Στον σταθμό Βικτώρια του ηλεκτρικού, χθες το απόγευμα. Καταπονημένος από τις πρωινές ιατρικές εξετάσεις περιμένω το τρένο ατενίζοντας το κενό - τι άλλο, τέτοιες ώρες;...
Με πλησιάζει αίφνης χαμογελαστός νεαρός· ευγενική φυσιογνωμία, συμπαθητικός με την πρώτη ματιά. Μου λέει, χωρίς να μασάει τα λόγια του: «Είστε πολύ σκληρός με την κυβέρνηση, αλλά καλά κάνετε».
Οικειωμένος με τέτοιες προσεγγίσεις, ερωτώ, κάπως αμήχανα (όπως πάντα): «Γιατί μου το λέτε; Υπονοείτε ότι θα επιθυμούσατε να είμαι λιγότερο σκληρός;». Χαμογελά:.. «Οχι, όχι, απλώς ήθελα να σας πω ότι είστε σκληρός και, κυρίως, ότι καλά κάνετε».
Ανταποδίδω το χαμόγελο και μπαίνουμε στο ίδιο βαγόνι. Δεν κοιταζόμαστε. Βγαίνοντας τον πλησιάζω και τον ρωτάω πόσω χρονώ είναι. Τριάντα εννέα. Και το όνομά του; Σπύρος. Τον χαιρετώ ευγενικά και πράττει το ίδιο.
Δεν αναρωτήθηκα πώς με αναγνώρισε, χάρηκα, όμως, που ένας νέος άνθρωπος διαβάζει την εφημερίδα· ατονεί κάπως ο «μύθος» ότι οι νέοι δεν διαβάζουν ή ότι δεν έχουν δική τους κριτική ματιά (ή έτσι θέλω να νομίζω...). Αλλά αυτή είναι η δημοκρατική διαδικασία: κριτική και προς εαυτόν και προς τους ετέρους. Πώς αλλιώς θα γίνουμε αυτό που είμαστε, όπως έλεγε ο Πίνδαρος (γένοιο οίος έσσι μαθών);

Είμαστε πολλά πράγματα αλλά οι παρωπίδες μας δεν μας αφήνουν να γνωρίσουμε αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε. Κάπως έτσι εξέλαβα την τρυφερή ένσταση του άγνωστου 39χρονου Σπύρου του τρένου (του απογεύματος, του δειλινού, της κοσμοπλημμύρας...).
Χαρακτήρισα την ένσταση τρυφερή· δεν μπορώ να βρω καλύτερο χαρακτηρισμό (εμπεριέχει και τη δυσφορία και την αποδοχή μιας αντικειμενικότητας ικανής να κινητοποιήσει το λαϊκό αίσθημα).
Σε μια πρόταση περικλείεται η αμηχανία του σκεπτόμενου Ελληνα πολίτη, που θέλει μεν να χαρεί κάτι διαφορετικό από το παλιό πολιτικό σύστημα, βλέπει, όμως, ότι είναι εγκλωβισμένος στα ίδια παθογενή του στοιχεία και, απλώς, δείχνει στωικότητα και καρτερία, φαινόμενο μοναδικό θα έλεγα στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.
Αλλο όμως αυτό και άλλο ο φανατισμός και η παντί τρόπω και σθένει υποστήριξη της τάχα μου ιδεολογίας της κυβέρνησης και κατά συνέπεια των αντικοινωνικών αποφάσεων και νομοθετημάτων αυτής.
Ο προβληματισμένος άνθρωπος ούτε ουρλιάζει ούτε υβρίζει ούτε διαβάλλει όσους δεν συμφωνούν μαζί του· συγκεντρώνει απλώς επιχειρήματα, εάν μπορεί, και αντιπαρατίθεται με ψυχραιμία και σύνεση στους «αντιπάλους».
Το αυτονόητο, θα πει κανείς, έλα όμως που αυτό το αυτονόητο «κατάντησε» να είναι ό,τι πιο επαναστατικό μπορούμε να «κατασκευάσουμε» σήμερα. Τι παθαίνει (αλλά δεν μαθαίνει) κανείς σε τούτη την εποχή των μνημονίων, της στρεψοδικίας και της αντιστροφής της πραγματικότητας.
Πάντως έχουν δίκιο οι ποιητές: μια στιγμή μπορεί να αλλάξει ή να διαμορφώσει τη ζωή σου. Ο 39χρονος Σπύρος, πάντως, μου έφτιαξε τη βραδιά (παρότι η πίεση δεν λέει να πέσει σε φυσιολογικές τιμές...).

 Πηγή:efsyn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!