Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ Ο ΤΣΙΠΡΙΑΝΙ...

ΦΕΛΝΙΚΟΣ  στο matrix24.gr
Σήμερα, ενδεχομένως οι περισσότεροι θα περιμένατε να γράψω για τη διαπραγμάτευση και τη χαμένη τιμή, για μια ακόμη φορά, της αριστεράς στο Χίλτον. Σημείωση: όχι συλλήβδην της αριστεράς, αλλά του τμήματος εκείνου που φέρει το όνομα ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα το κάνω.
Όχι επειδή δεν θέλω να επικρίνω την κυβέρνηση, κάθε άλλο, αλλά γιατί στο επόμενο δεκαήμερο θα γράψω οπωσδήποτε δύο τρία άρθρα για την αξιολόγηση.
Η αλήθεια είναι ότι κατά βάθος αυτό το οποίο θα ήθελα να γράψω σήμερα είναι για τον Θρύλο και τον πέμπτο αγώνα με την Εφές στο μπάσκετ. Δεν το κάνω για να μην το γκαντεμιάσω το παιχνίδι. Μετά σκέφτηκα, επειδή το μεσημέρι είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλο για την Γαλλία, να γράψω για την αναμέτρηση Μακρόν - Λεπέν, η οποία ίσως να μην είναι και τόσον εύκολη υπόθεση, όσο πιστεύεται, για τον ανεξάρτητο κεντρώο υποψήφιο. Αποφάσισα να το κάνω αύριο ή μεθαύριο.
Έτσι, και ψάχνοντας να δω τι θα γράψω, είδα στο "Σαν σήμερα" ότι στις 2 Μαϊου του 1918, πριν δηλαδή 100 χρόνια, πέθανε ο Ιταλός αναρχικός και φιλέλληνας Αμιλκάρε Τσιπριάνι. Επειδή είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι δεν ξέρουν τίποτε ή γνωρίζουν ελάχιστα γι' αυτή την θρυλική και ενδιαφέρουσα μορφή, που βοήθησε πολύ τους Έλληνες και τους αγώνες τους για ανεξαρτησία και δημοκρατία, σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν άνευ αξίας, έστω εγκυκλοπαιδειακής, εάν παρέθετε λίγα στοιχεία για τη δράση του Ιταλού επαναστάτη.
Δεν σας γράφω λοιπόν σήμερα για τον Τσίπρα, αλλά για τον Τσιπριάνι. Ουδεμία σχέση βέβαια ο Αλέξης με τον Αμιλκάρε. Τα ονοματεπώνυμά τους έχουν πολλές ομοιότητες. Στα γράμματα όμως, όχι στις ιδέες και σίγουρα όχι στη δράση.
Ο Τσιπριάνι γεννήθηκε το 1843 στο Άντσιο της Ιταλίας, αλλά η καταγωγή του ήταν από το Ρίμινι. Το 1862, με το ξέσπασμα της εξέγερσης εναντίον του Όθωνα, βρισκόταν στην Αθήνα, καταδιωκόμενος από την αυστριακή αστυνομία, λόγω της συμμετοχής του με τα γαριβαλδινά σώματα στις συγκρούσεις με τα αυστριακά στρατεύματα το 1859-1860. Ο Τσιπριάνι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση της Δημοκρατικής Λέσχης στην Αθήνα και συμμετείχε στα γεγονότα του 1862 .
Mάλιστα, στην περιοχή της Καπνικαρέας, ύψωσε με άλλους ξένους διεθνιστές οδοφράγματα, όπου κυμάτισε για πρώτη φορά στην Ελλάδα η κόκκινη σημαία σαν σημαία της επανάστασης. Επρόκειτο για τους λεγομένους «ερυθροχίτωνες», οι όποιοι έτρεχαν εθελοντές όπου τους καλούσε το διεθνιστικό τους καθήκον. Σ’ αυτόν τον στρατό ανήκαν και δεκαεννέα Έλληνες δημοκράτες – ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο συνταγματικός αγωνιστής Ζήσης Σωτηρίου, διοργανωτής πολλών συλλαλητηρίων εναντίον του Όθωνα και της μοναρχίας –, οι οποίοι έλαβαν μέρος και στην προσωρινή απελευθέρωση της Σικελίας
Mετά τα γεγονότα, ήρθε σε επαφή με τον αναρχικό Εμμανουήλ Δαούδογλου , αλλά συνελήφθη και απελάθηκε. Kατέφυγε στην Αλεξάνδρεια όπου συνεργάσθηκε με Iταλούς, Eβραίους και Έλληνες αναρχικούς και σοσιαλιστές. Το 1868 πήγε στην Κρήτη και συμμετείχε στην εξέγερση εναντίον των Τούρκων μαζί με άλλους ξένους εθελοντές με την ομάδα του Ζυμβρακάκη στον Ομαλό, μετά την μάχη της Αγίας Ρουμέλης το Γενάρη του 1867.
Μάλιστα σε έκθεση του Αναρχικού Συνδέσμου της Αθήνας προς το Διεθνές Επαναστατικό Συνέδριο , που έγινε στο Παρίσι το 1900, μεταξύ των άλλων αναφέρεται η δράση των εθελοντών στη Κρήτη "…Στην Αθήνα διατηρούμε ακόμα θερμή την ανάμνηση της εδώ διαμονής στα 1868 του αγαπημένου μας Γουσταύου Φλουράνς. Μαζί με τον σύντροφο Αμιλκάρε Τσιπριάνι ήταν μες στους Γαριβαλδινούς εθελοντές , που ήλθαν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή των επαναστατημένων δυνάμεων του Κρητικού λαού ενάντια στην τουρκική καταπίεση…"
Έπειτα, πήγε στο Παρίσι όπου συνεργάσθηκε με διάφορους αναρχικούς κύκλους, καθώς και με μια αναρχική ομάδα που την αποτελούσαν κυρίως Έλληνες, και της οποίας η σημαντικότερη μορφή ήταν ο Παύλος Αργυριάδης. Στο Παρίσι συνελήφθη και για τη δράση του καταδικάσθηκε σε θάνατο, αλλά μετά από διαδηλώσεις συμπαράστασης απελευθερώθηκε με χάρη το 1869.
Κατά τη διάρκεια του γαλλο-πρωσικού πολέμου του 1870, είχε πολεμήσει για την άμυνα του Παρισιού, ενώ το 1871 ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της Παρισινής Kομμούνας. Μετά την πτώση της Κομμούνας συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε θάνατο, αλλά στάλθηκε μαζί με άλλους 7.000 στην Νέα Καληδονία. Όταν απελευθερώθηκε, δραστηριοποιήθηκε και πάλι στο αναρχικό κίνημα του Παρισιού.
Συνελήφθη για μια ακόμα φορά, αλλά κατόρθωσε να απελευθερωθεί και το 1881 πήγε στην Ιταλία για να πάρει μέρος στο Διεθνές Aναρχικό Συνέδριο της Ρώμης, όπου και πάλι συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε 10 χρόνια καταναγκαστικά έργα. Αλλά καθώς τότε διεξάγονταν εκλογές, ο λαός τον εξέλεξε βουλευτή των περιοχών Ραβέννα και Φορλί. Η εκλογή του ακυρώθηκε. Ξέσπασαν νέες διαδηλώσεις και στις επαναληπτικές εκλογές επανεκλέχθηκε, αναγκάζοντας το ιταλικό κράτος να τον απελευθερώσει. Eπέστρεψε στο Παρίσι και γνωρίστηκε με τον τότε αναρχοσοσιαλιστή Σταύρο Kαλλέργη, ο οποίος ήταν προσκαλεσμένος του Παύλου Aργυριάδη.
Το 1897 βρέθηκε ξανά στην Ελλάδα, παίρνοντας μέρος ως εθελοντής στον ελληνοτουρκικό πόλεμο, με μια ομάδα Ιταλών αναρχικών. Τραυματίστηκε στην μάχη του Δομοκού, όπου εκτός από τον Τσιπριάνι -που ηγούνταν της λεγεώνας των μαυροντυμένων αναρχικών, της "Φάλαγγας των Φιλελλήνων", όπως την αποκαλούσαν- πολέμησαν και οι Γαριβαλδινοί καθώς και ένα σώμα αναρχοσοσιαλιστών υπό τον συνταγματάρχη Μπερτέτι. Συνολικά 3.060 ξένοι, εκ των οποίων 2.783 Ιταλοί.
Ο Αμιλκάρε Τσιπριάνι επέστρεψε στην Aθήνα και έδωσε συνέντευξη, στην οποία εξύμνησε τον αγώνα του λαού της Kρήτης, ο οποίος θρηνούσε τα θύματα μιας ακόμα εξέγερσης εναντίον της τουρκικής εξουσίας, τριάντα χρόνια μετά από αυτήν στην οποία συμμετείχε. Αλλά προέβη σε συνταρακτικές δηλώσεις ότι "η υποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων ήταν προαποφασισμένη καί προδιαγεγραμμένη" και ότι "ήταν πόλεμος εκ συμπαιγνίας καί αιματηρή κωμωδία" καί "πόλεμος νευροσπάστων διά τας μεγάλας Δυνάμεις". Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία καταδικάσθηκε σε 3 χρόνια φυλάκισης το 1898.
Δεν ξέρω τι θα έκανε σήμερα ο Τσιπριάνι. Θα βρίσκονταν οπωσδήποτε στο πλευρό των Ελλήνων. Θα πολεμούσε την τρόϊκα και θα έκανε ότι μπορούσε για να απελευθερωθεί η χώρα μας από τα μνημόνια. Σίγουρα πάντως δεν θα έκανε ότι κάνει ο Τσίπρας. Και είναι μάλλον λογικό, αφού ο Αμιλκάρε, σε όλη του τη ζωή, ήταν αναρχικός και επαναστάτης, ενώ ο Αλέξης -και μάλλον ευτυχώς για τη χώρα- είναι ένας πρώην αριστερός ριζοσπάστης...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!