Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Η ΔΥΣΤΗΝΗ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ...

Φελνίκος
Υψηλές θερμοκρασίες θα επικρατήσουν τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού στην Κεντροαριστερά. Ο Ιούνιος ξεκίνησε με τη συνδιάσκεψη του ΚΙΔΗΣΟ, του κόμματος του Γ. Παπανδρέου, οι εργασίες της οποίας ολοκληρώθηκαν χθες.
Συνεχίζεται στις 12-13 του μήνα με συνέδριο του Κύκλου Ιδεών, της πολιτικό-επιστημονικής οργάνωσης του Ευάγγελου Βενιζέλου και θέμα την "Ελλάδα μετά", 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821. Και κλείνει με το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, της οποίας ηγείται η Φώφη Γεννηματά, στο οποίο θα αποφασιστούν οι πολιτικές θέσεις και ο οδικός χάρτης για την αναδιοργάνωση, τους επόμενους μήνες, της Κεντροαριστεράς. Ενδιαμέσως, στις 23 Ιουνίου θα έχουμε και το μνημόσυνο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου, το οποίο φέτος, λόγω και του θανάτου του ιστορικού του αντιπάλου Κ. Μητσοτάκη, αποκτά ξεχωριστό πολιτικό ενδιαφέρον. Άγνωστο είναι αν θα θελήσει να παρέμβει δημόσια και ο Κώστας Σημίτης (που πριν 21 χρόνια, στις 30 Ιουνίου 1996, εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ) ή θα συνεχίσει να δίνει συμβουλές στο παρασκήνιο για τον τρόπο με τον οποίον οι "εκσυγχρονιστές" πρέπει να συμπορευθούν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη προκειμένου να απομακρυνθεί ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία.

Η Κεντροαριστερά στο δρόμο προς τις κάλπες...
Η Κεντροαριστερά στο δρόμο προς τις κάλπες...
Το πρόβλημα όμως της Κεντροαριστεράς δεν είναι ότι οι τέσσερεις πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ, η νυν και οι τρεις πρώην, έχουν αποκλίνουσες προσεγγίσεις της πολιτικής πραγματικότητας ή ακόμη και διαφορετικές, όπως ο Βενιζέλος, προτεραιότητες. Το πρόβλημά της είναι ότι ο ενδιάμεσος, μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, χώρος είναι κατακερματισμένος, χωρίς συνεκτικό πρόγραμμα, δίχως ελκυστικό αφήγημα και με τις προσωπικές φιλοδοξίες να περισσεύουν. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή στον λεγόμενο μεσαίο χώρο υπάρχουν δέκα και πλέον σχήματα -μεγάλα ή μικρά, κόμματα ή συλλογικότητες- που εφόσον εύρισκαν πεδίο συνεννόησης θα μπορούσαν, όπως εκτιμούν αναλυτές και δημοσκόποι και επιθυμούν κάποια "γκρι κουστούμια" του δημοσίου βίου, να δώσουν έναν διαφορετικό τόνο στο πολιτικό παιχνίδι και μετά τις εκλογές στη διακυβέρνηση της χώρας. Εκτός από το ΠΑΣΟΚ, το ΚΙΔΗΣΟ, την ΔΗΜΑΡ, την ΕΔΕΜ και τις Κινήσεις Πολιτών, που συγκροτούν την ΔΗΣΥ, έχουμε το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, την Δημοκρατική Ευθύνη του Αλέκου Παπαδόπουλου, τους Μεταρρυθμιστές του Σπύρου Λυκούδη, την Ώρα Αποφάσεων της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλές άλλες μικρές συλλογικότητες ("Έλληνες Σοσιαλιστές", "Σοσιαλδημοκράτες", "Μπροστά" κ.α.), των οποίων ηγούνται πρώην στελέχη ή και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Και φυσικά δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε και την πιθανότητα από τον Κύκλο Ιδεών του Ευάγγ. Βενιζέλου να ξεπηδήσει, στο προβλεπτό μέλλον, ένας κεντρώος πολιτικός φορέας, η "Ελλάδα Μετά".
Η πολυδιάσπαση και η δυσθυμία που αυτή προκαλεί καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις. Μάλιστα, οι τελευταίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, με πλέον πρόσφατες αυτές της Marc για το ΠΘ και του ΠΑΜΑΚ για τον Σκάϊ, έχουν ενσπείρει ανησυχία, πρωτίστως στη ΔΗΣΥ που είναι και η σημαντικότερη δύναμη της Κεντροαριστεράς. Τα ευρήματα και τα ποιοτικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από τους επικεφαλής των εταιρειών Γεράκη και Μαρατζίδη αντίστοιχα δείχνουν στασιμότητα ακόμη και υποχώρηση σε σχέση με προηγούμενες μετρήσεις. Στις αρχές του έτους, τον Ιανουάριο, με την προσχώρηση του ΚΙΔΗΣΟ στο σχήμα της ΔΗΣΥ δημιουργήθηκε η αίσθηση μιας δυναμικής που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε διψήφιο ποσοστό. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται, αντίθετα, για την διεκδίκηση της τρίτης θέσης, υπολείπεται σε δημοφιλία τόσον του ΚΚΕ όσον και της Χρυσής Αυγής. Η ΔΗΣΥ εμφανίζεται κολλημένη στην περιοχή του 5-6%, κοντά δηλαδή στο ποσοστό (6,29%) που είχε λάβει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Για ορισμένους το ποσοστό αυτό ενδέχεται να υποχωρήσει κι άλλο εάν οι επόμενες εκλογές διεξαχθούν σε κλίμα ακραίας πόλωσης ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη το 20,9% των ψηφοφόρων της ΔΗΣΥ, σύμφωνα με τα ευρήματα της Marc, δηλώνει ότι θα ψηφίσει τη ΝΔ και το 9,6% τον ΣΥΡΙΖΑ. Το πλέον ανησυχητικό όμως, όπως παραδέχονται στελέχη που βρίσκονται κοντά στη Φώφη Γεννηματά και τον Γιώργο Παπανδρέου, είναι πως η ΔΗΣΥ έχει μηδενικές ροές από τη ΝΔ και δεν εισπράττει σχεδόν τίποτε (μόλις το 1,9%) από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν όμως και οι αισιόδοξοι, οι οποίοι θεωρούν πως διαγενομένου του χρόνου και των εξελίξεων ένα σημαντικό κομμάτι από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, που είτε δηλώνουν αναποφάσιστοι (15,2%) είτε τάσσονται υπέρ της λευκής και άκυρης ψήφου (18,1%), θα προτιμήσουν τη ΔΗΣΥ επειδή προέρχονται από την κεντροαριστερά και, κατά δήλωσίν τους, είναι ελάχιστα πιθανό να ψηφίσουν ένα δεξιό κόμμα. Όλα αυτά βεβαίως μέλλει να αποδειχθούν και οπωσδήποτε θα υπάρξουν πολλές διακυμάνσεις στις δημοσκοπικές προτιμήσεις εφόσον οι εκλογές γίνουν μετά από 1,5-2 χρόνια.
Πάντως για πολλούς το πρόβλημα της κεντροαριστεράς και ειδικότερα της ΔΗΣΥ δεν είναι τα εσωκομματικά προβλήματα, με τελευταίο αυτό της ομάδας Ανδρουλάκη, ή τα μεθοριακά επεισόδια που σημειώνονται στους κόλπους της με τον Θεοδωράκη και τη Διαμαντοπούλου. Το μείζον πρόβλημα είναι ότι μετεωρίζεται ως προς το κεντρικό πολιτικό ζήτημα: τι προτίθεται δηλαδή να πράξει σε περίπτωση που οι εκλογές δεν αναδείξουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Φώφη, Γιώργος και λοιποί θα στηρίξουν μια κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως προτιμούν οι εκσυγχρονιστές και οι βενιζελικοί ή θα προτιμήσουν τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, να επαναληφθούν οι εκλογές με απλή αναλογική; Όσο η απάντηση παραμένει θολή και δεν παρουσιάζεται ένα διαφορετικό πολιτικό αφήγημα για τις εξελίξεις και ένα εναλλακτικό σχέδιο οικονομικής ανόρθωσης, πολιτικής αναδιοργάνωσης και κοινωνικής ανασυγκρότησης τόσο τα ποσοστά της ΔΗΣΥ θα παραμένουν καθηλωμένα και η Κεντροαριστερά θα βρίσκεται στο περιθώριο των εξελίξεων. Όσο ο χώρος της Κεντροαριστεράς δεν είναι συμπαγής και δεν έχει ξεκάθαρες πολιτικές και προγραμματικές θέσεις θα παραμένει δύστηνος. Δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει τη δυναμική που χρειάζεται για να ξαναγίνει υπολογίσιμη δύναμη που θα έχει λόγο και στη διακυβέρνηση της χώρας. Κάποια μάλιστα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν πως η χρησιμότητα ενός κόμματος, όπως το ΠΑΣΟΚ, που για τέσσερεις δεκαετίες εναλλάσσονταν στην εξουσία με τη ΝΔ, παύει να υφίσταται αν παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός κυβερνήσεως. Επίσης, η ΔΗΣΥ και γενικά η κεντροαριστερά δεν πρόκειται να ανακάμψουν πολιτικά και εκλογικά όσο ασχολούνται με τον μικρόκοσμό της. Κανέναν από τους πολίτες δεν ενδιαφέρει αν η ΔΗΣΥ θα είναι πολυκομματικός ή ενιαίος φορέας, αν ο αρχηγός της θα εκλεγεί πριν το συνέδριο ή μετά. Τους είναι παγερά αδιάφορο για το ποιά θα είναι η τύχη της κομματικής νομενκλατούρας των κρατικοδίαιτων στελεχών και ούτε σκοτίζονται αν η Φώφη θα συνεχίσει να κατοικεί στο ίδιο σπίτι με τον Ξεκαλάκη ή αν ο Σταύρος θα αρραβωνιαστεί την Άννα.
Και επειδή αναφερθήκαμε στον Θεοδωράκη και τη Διαμαντοπούλου να σημειώσουμε πως ο Σταύρος συνεχίζει μεν να διατηρεί ανοιχτό το δίαυλο επικοινωνίας με την Άννα και τους άλλους δύο (Φλωρίδης και Ραγκούσης) πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ όμως σε καμμία περίπτωση δεν πρόκειται να δεχθεί να διαλυθεί το Ποτάμι. Εξάλλου, όπως καταδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις και παραδέχονται και συνεργάτες του επικεφαλής του Ποταμιού, η εκλογική εισφορά της Ώρας Αποφάσεων στην κοίτη της Κεντροαριστεράς είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, καθώς τα ποσοστά δημοφιλίας της είναι μικρότερα και από αυτά της Ελληνικής Λύσης του Κυριάκου Βελόπουλου. Μάλιστα, και παρά τα πόσα λέγονται, ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν πρόκειται, παραμονές των εκλογών, να συνεργαστεί με τη Φώφη Γεννηματά ή το Ποτάμι να είναι ένα από τα κόμματα που θα βρίσκονται στα ψηφοδέλτια της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ακόμη κι αν αυτή μετονομαστεί σε Προοδευτική Παράταξη ή σε Μεταρρυθμιστικό Κέντρο. Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει τη γνώμη πως στις επόμενες εκλογές δεν θα υπάρχει αυτοδυναμία και ο κόσμος εκ των πραγμάτων θα αναγκαστεί να ψηφίσει δίδυμα διακυβέρνησης: τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ ως βασικό εταίρο και ένα δεύτερο κόμμα, το Ποτάμι ή τη ΔΗΣΥ, όπως είχε γίνει και με τους ΑΝΕΛ για τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Δηλαδή ίδιος κατά κάποιο τρόπο θα μιμηθεί τον Πάνο Καμμένο. Θα καλέσει τον κόσμο να ψηφίσει το Ποτάμι προκειμένου να μάθει στον Κυριάκο Μητσοτάκη "να γράφει και με τα δύο χέρια και όχι μόνον με το δεξί". Ενδεχομένως, η τακτική αυτή να αποδειχθεί τελεσφόρα αφού η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Ποταμιού προτιμά τη ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με τα ευρήματα της Marc, το 33% όσων στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 είχαν ψηφίσει Ποτάμι δηλώνουν πως στις επόμενες εκλογές θα δώσουν την ψήφο τους στη ΝΔ. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο Ποτάμι ποσοστά στην περιοχή του 2% που μπορούν να φθάσουν και το όριο του 3% αν συγκρατηθούν κάποιοι δεξιόστροφοι ψηφοφόροι και στην κοίτη του τρέξουν κι άλλοι, όπως η Ώρα Αποφάσεων ή τμήμα των Κινήσεων Πολιτών που μετέχουν στη ΔΗΣΥ, αλλά διαφωνούν με τις κυρίαρχες αποφάσεις για τη μετεξέλιξή της.
Εκτός των ανωτέρω, για τις εξελίξεις στην Κεντροαριστερά θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν και τη μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ προς σοσιαλδημοκρατικές θέσεις. Αυτή μπορεί να σημειώνεται εξ ανάγκης, αφού η διακυβέρνηση χρειάζεται ρεαλισμό και όχι αυταπάτες ή ιδεοληψίες, όμως είναι συνεχής, γίνεται με την προτροπή και ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και δηλώνεται με την κάθε ευκαιρία. Ήδη και χθες ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας ενός προοδευτικού μετώπου διακυβέρνησης μετά τα μνημόνια. Κάτι που, σύμφωνα με τους στενούς του συνεργάτες, εφεξής θα επαναλαμβάνει ολοένα και πιο συχνά προκειμένου να καλλιέργησει το έδαφος για συμπόρευση της ΔΗΣΥ με τον ΣΥΡΙΖΑ στις μεθεπόμενες εκλογές που θα διεξαχθούν με απλή αναλογική, αφού, σύμφωνα με τους επιτελείς του πρωθυπουργού, οι επόμενες εκλογές δεν θα αναδείξουν κυβέρνηση. Ούτε αυτοδύναμη ούτε συνεργατική...

Πηγή:matrix24.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!