Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Για τον Μητσοτάκη

Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’90 και η χώρα είχε βγει από μια μεγάλη εκλογική περιπέτεια με τρεις διαδοχικές αναμετρήσεις για να μπορέσει εντέλει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης να γίνει πρωθυπουργός, έστω με 150 βουλευτές συν έναν της ΔΗΑΝΑ και ποσοστό σχεδόν 48%.
Εμπνευση Κουτσόγιωργα τότε, λίγο προτού πέσει το ΠΑΣΟΚ από την εξουσία, ήταν να φτιάξει έναν εκλογικό νόμο απλής αναλογικής για να εμποδίσει το πρώτο κόμμα -δηλαδή τη Ν.Δ.- να κυβερνήσει. Κάτι παρόμοιο με τον Μένιο και την παρέα του σκέφτηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από λίγους μήνες για να μην κυβερνήσει στο εγγύς μέλλον ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η Ελλάδα, λοιπόν, βρισκόταν στα πρόθυρα μιας ακόμα χρεοκοπίας, με μεγάλα ελλείμματα, διψήφιο πληθωρισμό, ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου που για να τα πάρουν οι αγορές και ο κόσμος έπρεπε να δίνουν τόκο πάνω από 20%. Και ένα Δημόσιο τεράστιο, μόλις φορτωμένο με εκατοντάδες χιλιάδες πασόκους πελάτες εντός, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες «γαλάζιους» να περιμένουν στην... είσοδο για να τρυπώσουν κι αυτοί με τη Ν.Δ. μετά από δέκα χρόνια ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα, έχοντας απόσταση περίπου 30 ετών, πολλοί από εμάς αντιλαμβάνονται το προφανές: ότι από αυτήν τη διαχείριση του κράτους των δημοσίων υπαλλήλων που διορίζονται κατά χιλιάδες με μοναδικό κριτήριο την ψήφο αυτών και των οικογενειών τους, με τους συνδικαλιστές να συγκυβερνούν και τους... «Τσοβόλες» να τα δίνουν όλα λίγο πριν τις κάλπες, τα νούμερα δεν έβγαιναν.

Με το Δημόσιο να παίζει τον ρόλο του τραπεζίτη (πέντε κρατικές τράπεζες υπήρχαν), του στοιχηματζή (ΟΠΑΠ), του τηλεφωνά (ΟΤΕ), με μία αεροπορική εταιρεία να χάνει άπειρα δισ. ευρώ ετησίως (ενώ σήμερα η αντίστοιχη κερδίζει μια χαρά λεφτά) και ούτω καθεξής, το πράγμα πήγαινε με μαθηματική ακρίβεια στον τοίχο.

Τότε (επαναλαμβάνω, 30 χρόνια πριν), ο μόνος στην Ελλάδα που έβλεπε τον τοίχο να έρχεται και αντέδρασε ως πρωθυπουργός ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Στη Βρετανία βέβαια υπήρχε η Θάτσερ που είχε αρχίσει να γράφει ιστορία, μια ιστορία που σώζει τη χώρα της μέχρι σήμερα και την κατέστησε ικανή να επιβιώσει ακόμα και έξω από την Ενωμένη Ευρώπη.

Δεν το έβλεπαν ούτε στο κόμμα που ήταν αρχηγός ο Μητσοτάκης και ειδικά οι υποστηρικτές του ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τους ξένιζε και τους έβγαζε από τη βολή τους να διορίζουν, να διοικούν και να εκλέγονται 50 χρόνια. Δεν το έβλεπαν οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι εκδότες της εποχής, που είτε διαπλέκονταν (όρος του ίδιου του Μητσοτάκη) με το Δημόσιο, είτε χάιδευαν τα αυτιά της κοινής γνώμης, η οποία φυσικά ζούσε σε νιρβάνα. Στην ίδια περίπου που ζούσαμε όλοι μας μέχρι την αναγγελία του πρώτου μνημονίου από το Καστελόριζο.
Δεν το έβλεπε η πνευματική ελίτ της χώρας, ακόμα και έγκριτοι δημοσιογράφοι της εποχής που εργάζονταν σε σοβαρές εφημερίδες και έγραφαν υπέρ των Σταμουλοκολάδων, οι οποίοι ξεβράκωναν στην κυριολεξία ανθρώπους που απλώς έκαναν τη δουλειά τους. Οι πολιτικοί τους απόγονοι βέβαια έσπασαν το κεφάλι του Κωστή Χατζηδάκη πριν από λίγα χρόνια.

 Ασχέτως με το αν διαφωνεί κανείς με λίγες ή πολλές ή ακόμα και με όλες τις πτυχές της ιστορίας Μητσοτάκη, τουλάχιστον, αν είναι αντικειμενικός, θα δεχτεί ότι στον μικρό χρόνο διακυβέρνησής του και είδε και είπε την αλήθεια και το σωστό για την Ελλάδα.


Πηγή:protothema.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!