Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Ο ΜΠΛΟΝΤΙ, Ο ΤΟΥΚΟ, Η ...ΑΓΓΕΛΟΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

Στην ταινία "ο καλός, ο κακός και ο άσχημος" υπάρχει μια αξέχαστη σκηνή, στην οποίαν θα μπορούσε να συνοψιστεί η σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Ο Μπλόντι (Κλιντ Ίστγουντ) και ο Τούκο (Ίλάϊ Γουάλας) έχουν, επιτέλους, ανακαλύψει...
το νεκροταφείο όπου ξέρουν ότι είναι θαμμένος ο χρυσός που ψάχνουν. Ο Ίστγουντ κοιτάζει το πιστόλι του, κοιτάζει τον Γουάλας και λέει τη φοβερή ατάκα: "Σε τούτο τον κόσμο, φίλε μου, υπάρχουν δύο λογιών άνθρωποι. Εκείνοι που έχουν γεμάτα όπλα και εκείνοι που σκάβουν".
Στην αξέχαστη αυτή σκηνή θα μπορούσε να συνοψιστεί η κατάσταση που συνεχίζει να βρίσκεται ακόμη και σήμερα και μετά από επτά χρόνια μνημονίων, λιτότητας και δημοσιονομικού καθαρτηρίου, η χώρα μας. Η ατάκα του Μπλόντι ταιριάζει πράγματι στους δανειστές μας που κρατάνε το πιστόλι και μας υποδεικνύουν, στους Έλληνες, να σκάψουμε. Βέβαια, κάποιοι θα μπορούσαν να πουν, και το λένε, ότι η ατάκα είναι σωστή, είναι όμως λάθος η σκηνή, επειδή, αυτοί, δεν βλέπουν να υπάρχει κάποιος θησαυρός, παρά μόνον η επιστροφή των χρημάτων που, υπό μορφήν δανείων, μας έδωσαν.
Αυτή η ερμηνεία (η επιστροφή των δανεικών και μόνον) είναι η μισή αλήθεια, επειδή, στην περίπτωσή μας, υπάρχει και θησαυρός. Όσο κι αν οι "κοσμοπολίτες" το υποβαθμίζουν - όπως από την άλλη πλευρά οι "εθνικιστές" το υπερτονίζουν- το ελληνικό οικόπεδο είναι προνομιούχο και έχει αρκετά assets. Από φυσικά έως γεωπολιτικά. Από ιστορικά και πολιτισμικά μέχρι, όπως αποδεικνύεται, και ενεργειακά. Μπορεί να είμαστε ένα μικρό πέτρινο ακρωτήρι της Μεσογείου όμως ταυτόχρονα είμαστε και η τελευταία (δημοκρατική και χριστιανική) βίγλα της Ευρώπης προς τη Μέση Ανατολή άμα και πύλη εισόδου της Νοτιοδυτικής Ασίας προς τη Γηραιά Ήπειρο. Και φυσικά είμαστε μια όαση σταθερότητας στην ταραγμένη περιοχή που ξεκινάει από τη Λιβύη και δια μέσου Συρίας και Ιράκ φτάνει μέχρι το Αφγανιστάν και βόρεια μέχρι την Ουκρανία. Αξία ανεκτίμητη, θα μπορούσε να πει κάποιος.
Όμως υπάρχουν και κάποιες άλλες (αποτιμώμενες σε χρήμα) αξίες, οι οποίες δεν αφήνουν ασυγκίνητους τους δανειστές μας. Κι αυτές δεν είναι άλλες από μεγάλες εταιρείες, τράπεζες, μονοπωλιακού χαρακτήρα δημόσιες επιχειρήσεις, ακίνητα και οικόπεδα φιλέτα μέχρι και σπάνιες γαίες. Πολύ -και πολλοί- θα ήθελαν, μέσω των κόκκινων δανείων και του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων που έχει συμφωνηθεί, να φύγουν αυτές από ελληνικά χέρια και να περάσουν σε ξένα και πολυεθνικούς κολοσσούς ώστε να ελέγξουν την επιχειρηματική και χρηματοπιστωτική δραστηριότητα -πρωτίστως στη Βαλκανική όπου τα προηγούμενα χρόνια, και ιδίως μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, οι Έλληνες είχαν επιδείξει μια αξιοζήλευτη διείσδυση στην οικονομία των γειτόνων τους. Υπάρχει λοιπόν θησαυρός. Δεν είναι θαμμένος σε ένα νεκροταφείο του αμερικανικού εμφυλίου που τον έψαχναν ο Μπλόντι και ο Τούκο, αλλά διασκορπισμένος καθ' άπασαν την ελληνική επικράτεια.
Το γεγονός ότι Μπλόντι έλεγαν και τον αγαπημένο, γερμανικό ποιμενικό, σκύλο του Χίτλερ δεν νομίζω πάντως ότι πρέπει να μας οδηγήσει σε παρομοίωση του Κλιντ Ίστγουντ με την Άνγκελα Μέρκελ. Ο ένας ήταν πιστολέρο και η άλλη είναι καγκελάριος. Το γεγονός ότι και οι δύο ανήκουν, ιδεολογικά, στο συντηρητικό χώρο και τους αρέσει να αρπάζουν, υπό την απειλή όπλων, θησαυρούς μάλλον είναι τυχαίο. Όπως τυχαίο πρέπει να είναι και το γεγονός ότι τον τρίτο της παρέας, τον Λι Βαν Κλιφ, τον "κακό", τον έλεγαν ...Άγγελομάτη! Τυχαίο επίσης πρέπει να είναι και ότι η ταινία ήταν κοινή παραγωγή Γερμανίας - Ιταλίας - Ισπανίας! Και πρέπει να είναι όλα αυτά τυχαία γιατί στο τέλος ο Μπλόντι δίνει στον Τούκο μερίδιο του θησαυρού, ενώ η "Αγγελομάτα" μάλλον δεν πρόκειται να μας δώσει ούτε ένα ευρώ αν σταματήσουμε να ...σκάβουμε, ακόμη και μετά τον Αύγουστο του 2018, το δρόμο των μνημονίων και της ξένης κηδεμονίας.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Υποθέτω πως κάποιοι από σας, ω αναγνώστες μου, θα θέλατε να μεταφέρω τον καλό, τον κακό και τον άσχημο και στο εγχώριο πολιτικό παιχνίδι και να τοποθετήσω τους Τσίπρα, Καμμένο και Μητσοτάκη σε ρόλους όπως και στην ταινία του Σέρτζιο Λεόνε. Δεν το κάνω, όχι επειδή έχω δυσκολία στις αντιστοιχήσεις, αλλά γιατί πολύ φοβάμαι πως οι δικοί μας μόλις θα έβρισκαν τον τάφο του Αρτς Στάντον και διαπίστωναν ότι δεν ήταν εκεί θαμμένος ο θησαυρός θα τα παρατούσαν και δεν θα έσκαβαν στον διπλανό ανώνυμο τάφο. Ίσως επειδή εμείς οι Έλληνες είμαστε μαθημένοι να βρίσκουμε θησαυρούς στους τάφους μόνον επωνύμων αρχαίων μας προγόνων. Ακόμη κι αν δεν ξέρουμε ποιοί είναι θαμμένοι πρώτα τους δίνουμε ένα όνομα (Αλέξανδρος, Νέαρχος, Λαομέδοντας, Ρωξάννη, Ολυμπιάδα κ.α.) και μετά τους ψάχνουμε. Όπως στην Αμφίπολη...
Πηγή:matrix24.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!