Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Ο ΚΟΝΤΟΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ 24 ΠΕΡΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ...

ΦΕΛΝΙΚΟΣ
Το παρόν κείμενο ελπίζω να είναι το τελευταίο των διακοπών. Ελπίζω, δεν είμαι και σίγουρος. Πάντως από σήμερα βρίσκομαι και πάλι στο κλεινόν άστυ. Ξανά στη μουτζούρα της πολιτικής, της οικονομίας, της διπλωματίας. Επιστροφή στα άδυτα της κυβερνήσεως και της αντιπολιτεύσεως.
Στις συγκρούσεις και τις αντιπαραθέσεις. Τέρμα η ελαφρότητα και η ανεμελιά του θέρους. Εφεξής θα βουτάμε στα συνηθισμένα νερά, σ' αυτά που μας διχάζουν, μας εξοργίζουν και μας μελαγχολούν τους Έλληνες, και όχι στα νερά της Ικαρίας και της Κέρκυρας που, για τρεις και πλέον βδομάδες, μας δρόσισαν.
Και για να μην μπω αμέσως στα βαθιά σκέφτηκα το τελευταίο αυγουστιάτικο σημείωμα να είναι κι αυτό ανάλαφρο άμα βεβαίως και υπαινικτικό, όπως άλλωστε όλα τα θερινά μου κείμενα. Τουλάχιστον, αυτό νομίζω εγώ κι ας διαφωνούν κάποιοι φίλοι σχολιαστές οι οποίοι ερμηνεύουν αλλέως πως (λανθασμένα βεβαίως) την σύντομη και συνειδητή αποτοξίνωσή μου από την πολιτική συγκυρία και τη θεματολογία της επικαιρότητας.
Επειδή αυτές τις ημέρες γίνεται ένας κάποιος πολιτικός θόρυβος για τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Κοντονή ότι η κυβέρνηση δεν εξισώνει τα εγκλήματα του ναζισμού με αυτά του σταλινισμού, όπως επιθυμεί να κάνει η Εσθονία με το συνέδριο που διοργανώνει στο πλαίσιο της προεδρίας της ΕΕ που ασκεί. Συνέδριο από το οποίο η Ελλάδα, σύμφωνα με την απόφαση της κυβέρνησης, θα απέχει. Για τους μη γνωρίζοντες σημειώνω πως η μεθαυριανή ημέρα, η 23η Αυγούστου, καθιερώθηκε το 2009 ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού (γνωστή και ως Διεθνής Ημέρα της Μαύρης Κορδέλας), με απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου.
Με αφορμή λοιπόν την επίθεση της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση επειδή δεν αναγνωρίζει εγκλήματα του σταλινισμού παρόμοια με αυτά του ναζισμού σκέφτηκα να δανειστώ κάτι από τον Μίλαν Κούντερα και την γιορτή της ασημαντότητάς του. Είναι κάτι που αφορά τον Στάλιν. Είναι η ιστορία με τις 24 πέρδικες.
Πριν αφήσω τον Κούντερα να μας ιστορήσει τη φάρσα που σκάρωνε ο σοβιετικός ηγέτης στους συντρόφους του στο Πολιτμπιρό, κρίνω σκόπιμο να διευκρινήσω πως η ταύτιση του ναζισμού με τον κομμουνισμό -υπό τη μορφή των εγκλημάτων που διεπράχθησαν στο όνομά τους- είναι ανιστόρητη και απαράδεκτη. Ο ναζισμός διέπραξε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο κομμουνισμός κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας. Ο Χίτλερ, στο όνομα της Αρίας Φυλής, αιματοκύλισε τον κόσμο, έκανε το Ολοκαύτωμα κατά των Εβραίων, και όλα τα άλλα απεχθή και καταδικαστέα που ξέρουμε. Ο Στάλιν εξόντωνε, στα γκουλάκ, τους αντιφρονούντες. Σαφώς απεχθείς και καταδικαστέες κι αυτές οι πράξεις, αλλά, μην τρελαθούμε κιόλας, ταύτιση του κομμουνισμού με τον ναζισμό δεν μπορεί να γίνεται.
Ξεκινώ. Ή μάλλον αρχίζει την αφήγηση ο Κούντερα.
Ο Στάλιν έπειτα από την ατέλειωτη κουραστική μέρα του συνήθιζε να μένει λίγο ακόμη με τους συνεργάτες του και να χαλαρώνει, λέγοντάς τους σύντομες ιστορίες από τη ζωή του. Αυτήν λόγου χάρη: Μια μέρα αποφασίζει να πάει για κυνήγι. Βάζει ένα παλιό παλτό με κουκούλα, βάζει τα σκι του, παίρνει ένα μακρύ ντουφέκι και κάνει δεκατρία χιλιόμετρα μα τα πόδια. Τότε βλέπει μπροστά του, κουρνιασμένες πάνω σ' ένα δέντρο, πέρδικες. Στέκεται και τις μετράει. Είκοσι τέσσερις. Αλλά τι γκίνια! Είχε πάρει μαζί του μόνο δώδεκα φυσίγγια! Ρίχνει, σκοτώνει τις δώδεκα, έπειτα γυρίζει, ξανακάνει τα δεκατρία χιλιόμετρα ως το σπίτι του, και παίρνει άλλα δώδεκα φυσίγγια. Διανύει και πάλι τα δεκατρία χιλιόμετρα και ξαναβρίσκεται μπροστά στις πέρδικες, που είναι κουρνιασμένες ακόμη στο ίδιο δέντρο. Και τελικά τις σκοτώνει όλες...
Την ιστορία αναφέρει ο Χρουστσόφ στα Απομνημονεύματά του που εκδόθηκαν στη Γαλλία. Απ' ότι γράφει ο Χρουστσόφ, κανένας δεν γέλασε. Όλοι ανεξαιρέτως έβρισκαν παράλογα αυτά που τους είχε διηγηθεί ο Στάλιν και είχαν αηδιάσει με τα ψέμματά του. Παρ' όλ' αυτά σώπαιναν, και μόνον ο Χρουστσόφ βρήκε το θάρρος να πει στον Στάλιν αυτό που σκεφτόταν: "Τι; Εννοείς πραγματικά πως οι πέρδικες δεν είχαν πετάξει από το κλαδί τους;" "Απολύτως" απαντάει ο Στάλιν, "είχαν μείνει κουρνιασμένες στο ίδιο σημείο."
Η ιστορία έχει και συνέχεια. Όταν τέλειωναν τη δουλειά τους, πήγαιναν όλοι στα λουτρά, μια μεγάλη αίθουσα που χρησίμευε και για τουαλέτες. Φαντάσου. Στον έναν τοίχο μια μεγάλη σειρά ουρητήρια και στον απέναντι τοίχο νιπτήρες. Ουρητήρια σε σχήμα κουνελιού, κεραμικά, όλα χρωματιστά, διακοσμημένα με μοτίβα από λουλούδια. Κάθε μέλος της συντροφιάς του Στάλιν είχε το δικό του ουρητήριο, που το είχε φτιάξει και το είχε υπογράψει διαφορετικός καλλιτέχνης. Μόνο ο Στάλιν δεν είχε ουρητήριο. "Και που κατούραγε ο Στάλιν;" "Σε μια ξεχωριστή τουαλέτα, από την άλλη πλευρά του κτιρίου° κι αφού κατούραγε μόνος, ποτέ με τους συνεργάτες του, αυτοί οι κύριοι, στις δικές τους τουαλέτες, έμεναν θεσπέσια μόνοι και αποτολμούσαν να πουν επιτέλους φωναχτά όλα αυτά που υποχρεώνονταν να καταπνίξουν μπροστά στον αρχηγό. Και ιδίως τη μέρα που ο Στάλιν τους είπε την ιστορία με τις είκοσι τέσσερις πέρδικες. Γράφει ο Χρουστσόφ: "...καθώς πλέναμε τα χέρια μας, στα λουτρά, φτύναμε από περιφρόνηση. Έλεγε ψέμματα! Έλεγε ψέμματα! Κανένας μας δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία"...
Υπήρχε όμως κάτι που δεν το υποψιάζονταν: ο Στάλιν τους παρατηρούσε και περίμενε αυτήν τη στιγμή με την ίδια ανυπομονησία. Η στιγμή που όλη η παρέα του θα έφευγε για τις τουαλέτες ηπταν μια απόλαυση και για κείνον! Σαν να τον βλέπω! Διασχίζει ένα μεγάλο διάδρομο σιγά σιγά, στις μύτες των ποδιών, κι έπειτα κολλάει τ' αφτί του στην πόρτα έξω από τις τουαλέτες και ακούει. Οι ήρωες του πολιτμπιρό ουρλιάζουν, χτυπάνε κάτω τα πόδια τους, τον καταριούνται, κι αυτός τους ακούει και γελάει. "Έλεγε ψέμματα! Έλεγε ψέμματα!" ωρύεται ο Χρουστσόφ, η φωνή του αντηχεί και ο Στάλιν, με το αφτί κολλημένο στην πόρτα, α, σαν να τον βλέπω, σαν να τον βλέπω, ο Στάλιν απολαμβάνει την ηθική αγανάκτηση του συντρόφου του, ξεσπάει σε τρελά γέλια και δεν προσπαθεί καν να συγκρατήσει την ένταση του γέλιου του, γιατί αυτοί που είναι στις τουαλέτες, έτσι που ωρύονται κι αυτοί σαν τρελοί, δεν μπορούν να τον ακούσουν, μέσα στο σαματά που κάνουν...
Θα κλείσω την ιστορία με τα λόγια του Κάλιμπαν, ενός από τους πρωταγωνιστές στο βιβλίο του Κούντερα: "Το μόνο που μου φαίνεται απίστευτο σ' όλη αυτή την ιστορία είναι που κανένας δεν κατάλαβε πως ο Στάλιν έκανε πλάκα". Και την απάντηση που  του έδωσε ο Σαρλ, ένας άλλος από τους πρωταγωνιστές στη γιορτή της ασημαντότητας: "Φυσικά, γιατί κανένας γύρω του δεν ήξερε πια τι εστί πλάκα. Κι έτσι, κατ' εμέ, μια νέα μεγάλη περίοδος της Ιστορίας προανάγγελε τον ερχομό της".
Και ζωή χωρίς πλάκα δεν είναι ζωή. Είναι έγκλημα. Τεράστιο. Ενδεχομένως χειρότερο και από το θάνατο. Αυτό ναι, θα πρέπει να το προσάψουμε στον Στάλιν και στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Γι' αυτό εξάλλου και απέτυχαν. Όχι όμως και να κάνουμε αντιστοιχήσεις με τον Χίτλερ και το ναζισμό. Πάει πολύ. Βεβαίως, επειδή τη σήμερον ημέρα το παγκόσμιο ιδεολογοπολιτικό εκκρεμές κινείται προς τα δεξιά είναι φυσικό κάποιοι να θέλουν να ανακρίνουν αναδρομικά την Ιστορία και να πάρουν ρεβάνς από την Αριστερά. Έχουν κάθε δικαίωμα, όπως δικαίωμα του Κοντονή και άλλων είναι να διαφωνούν. Αυτή εξάλλου είναι η δημοκρατία. Την οποίαν ο ναζισμός μισεί και θέλει να την εξαλείψει και ο σταλινισμός τη διαστρεβλώνει και την αφυδατώνει αφού, εκτός των άλλων, της αφαιρεί την πλάκα, που 'ναι βασικό συστατικό της.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Υπόσχομαι σ' ένα επόμενο σημείωμά μου να αναφερθώ στην πλάκα που έκανε, σύμφωνα πάντα με τον Κούντερα, ο Στάλιν στον Καλίνιν. Είναι ανεπανάληπτη και για πολλά γέλια...
Πηγή:matrix24.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!