Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Η ΝΕΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟΥΣ DURFTIGER ΚΑΙΡΟΥΣ...

Φελνιίκος
Την ερχόμενη Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου, θα γνωρίζουμε τι απέδωσε η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Ντόναλντ Τραμπ. Δεν θέλω όμως σήμερα να μιλήσω γι' αυτή την παράξενη συνεύρεση ενός αριστερού πρωθυπουργού της Ελλάδας κι ενός...
εμβληματικού καπιταλιστή προέδρου των ΗΠΑ. Θα το κάνω άλλη στιγμή, στην ώρα του. Σήμερα θέλω να αναφερθώ στο 1981. Πριν από 36 χρόνια, στις 18 Οκτωβρίου, ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδιζε τις εκλογές με το εκπληκτικό ποσοστό 48%. Το μικρό σοσιαλιστικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, που ο ίδιος είχε ιδρύσει το 1974, κατάφερε σε επτά χρόνια να γίνει κραταιό λαϊκό Κίνημα.
Η "Αλλαγή", όπως απεδείχθη, δεν ήταν απλώς ένα προεκλογικό σύνθημα, ήταν το αίτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, ακόμη και αυτών που δεν ψήφισαν το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου.
Πολλοί αναλυτές, επιστήμονες, πολιτικοί χαρακτήριζαν τότε, αλλά και μετά, το ΠΑΣΟΚ σαν ένα μικροαστικό και λαϊκίστικο κόμμα. Ταύτιζαν, μάλιστα, την ύπαρξή του στην πολιτική ζωή του τόπου με την παρουσία του "λαοπλάνου", "τυχοδιώκτη" αρχηγού του. Διαψεύστηκαν οικτρά. Το ΠΑΣΟΚ άντεξε στον χρόνο και μαζί με τη Ν.Δ. -το άλλο μεγάλο κυβερνητικό κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επίσης το 1974- παρέμειναν μέχρι και το 2010, που η χώρα, λόγω συντελεσθείσας χρεωκοπίας, υπήχθη σε καθεστώς διεθνούς επιτροπείας, οι πυλώνες του δικομματικού μας συστήματος, όπως αυτό οικοδομήθηκε από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν. Όπως άντεξε στον χρόνο και ο "χαρισματικός ηγέτης" του, χαρακτηρισμός που δίνουν σήμερα, ακόμα και οι παλιοί επικριτές του, στον Ανδρέα Παπανδρέου.
Δεν είναι τυχαίο ότι, μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αναφέρονται ως οι τρεις πολιτικοί που καθόρισαν τα τελευταία 100 χρόνια την πολιτική ζωή και τον δημόσιο βίο της χώρας. Και έτσι είναι. Ο Ελ. Βενιζέλος μεγάλωσε την Ελλάδα. Ο Κ. Καραμανλής την έβαλε στην Ευρώπη. Και ο Ανδρ. Παπανδρέου έκανε τη μεγάλη κοινωνική αλλαγή, αναδιανέμοντας τον πλούτο και φέρνοντας στην εξουσία το άλλο μισό του πληθυσμού.
Ασχέτως των λαθών που έγιναν και από τους τρεις, η Ιστορία θα τους καταχωρήσει στη μνήμη των πολιτών της χώρας ως «εθνικά κεφάλαια». Αυτό έχει ήδη γίνει με τον Ελ. Βενιζέλο. Στην «εθναρχία» κατατάσσεται και ο Κων. Καραμανλής και ύστερα από μερικά χρόνια το ίδιο θα γίνει και με τον Ανδρ. Παπανδρέου. Όσο το όνομα και η μνήμη του θα αποσυνδέονται από τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και θα αίρονται τα κομματικά πάθη, τόσο θα γίνεται πιο έντονη στο κάδρο της «εθναρχίας» και η μορφή του Ανδρέα, όπως συνήθισε να τον αποκαλεί ο λαός – σημάδι κι αυτό της οικειότητας και της αγάπης για το πρόσωπό του.
Η αναφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου και στη 18η Οκτωβρίου του 1981 δεν γίνεται όμως για το πώς θα του συμπεριφερθεί η Ιστορία στο μέλλον. Γίνεται επειδή το σύνθημα της «Αλλαγής» αρχίζει και σήμερα να γίνεται κυρίαρχο κοινωνικό-πολιτικό αίτημα. Και δεν σχετίζεται τόσο με τις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις και την αποτυχία της (δια)κυβέρνησης στην εποχή των μνημονίων όσο με την κρίση του παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης.
Η «Αλλαγή», όπως απεδείχθη, δεν ήταν, το 1981, απλώς ένα προεκλογικό σύνθημα, ήταν το αίτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, ακόμη και αυτών που δεν ψήφισαν το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε η ψήφος είχε κυρίαρχα θετικό περιεχόμενο. Το αίτημα της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής ήταν κυρίαρχο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης. Το ΠΑΣΟΚ ως κομματικός μηχανισμός ήταν πανίσχυρο. Το συνδικαλιστικό, εργατικό και αγροτικό κίνημα ήταν ρωμαλέο και λειτουργούσε ως κοινωνικός πολλαπλασιαστής του νέου πολιτικού μπλοκ εξουσίας που διαμορφωνόταν.
Τώρα, αν όχι όλα, τα περισσότερα από τα στοιχεία που έφεραν την «Αλλαγή» το 1981 είτε απουσιάζουν είτε υστερούν σε σχέση με τότε. Αναδεικνύεται όμως η ανάγκη να υπάρξει μια «ήρεμη δύναμη» που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση και τα μνημόνια και να προσφέρει ασφάλεια και λύσεις στα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες και η χώρα, ιδιαίτερα στους περίεργους και ταραγμένους καιρούς που ζούμε. Και αυτή την "ήρεμη δύναμη" δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να την κάνει ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης και η δεξιά ΝΔ, θα πρέπει να την συνδιαμορφώσουν ο ΣΥΡΙΖΑ (υπό την προϋπόθεση βεβαίως, το κυβερνητικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να σταματήσει να συνεργάζεται με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου), το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, το ΚΙΔΗΣΟ, εν πάση περιπτώσει οι δυνάμεις που προσπαθούν να ιδρύσουν το νέο πολιτικό φορέα στο χώρο του Κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας. Και πρέπει να το κάνουν αυτοί, ξεπερνώντας τις εν πολλοίς δικαιολογημένες έχθρες και πικρίες, γιατί η "νέα Αλλαγή" δεν μπορεί παρά να έχει προοδευτικό πρόσημο, κοινωνική ευαισθησία, κράτος δικαίου και δίκαιη ανάπτυξη. Η "Αλλαγή" δεν (μπορεί να) είναι υπόθεση της συντηρητικής παράταξης, αλλά της προοδευτικής.
Εξάλλου, όπως είπε και ο Οδυσσέας Ελύτης, παραλαμβάνοντας το Νόμπελ Λογοτεχνίας ενώπιον της Σουηδικής Ακαδημίας: Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση, και δη στους καιρούς τους durftiger, είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας, παρ’ όλ’ αυτά, βρίσκεται στα χέρια μας. Και τα είπε δύο χρόνια νωρίτερα από το 1981. Το 1979. Αλλά την ίδια ακριβώς ημέρα. Στις 18 Οκτωβρίου. Είναι μια άλλη επέτειος, που δυστυχώς όλοι ξεχνάμε..

Πηγή:matrix24.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διατηρούμε το δικαίωμα να μη δημοσιεύουμε σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο ή αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων. Επώνυμα άρθρα και σχόλια φέρουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!